Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Κυριακὴ Ζ΄ Ματθαίου: Όταν ζεις μέσα στο Φως του Χριστού, όλα τα άλλα μοιάζουν με σκοτάδι!

κομε συχν σ κηρύγματα κα αδιόφωνα γι τς θεοπτίες τν γίων, τςμπειρίες ρασης το κτίστου φωτός. Κάποιοι νάρετοι μ θεάρεστο ζλο μακαρίζουν τος θεόπτες, εχόμενοι ν εχαν τύχει  ν τύχουν κάποτε παρόμοιας ελογίας. Ο περισσότεροι κονε, χωρς ν πιθυμον τέτοιεςμπειρίες, πειδ γνοον τ σημασία τους, τν προεργασία κα τποτελέσματά τους. νδιαφέρον γι ατ πο ρχεται ριστικ κα μόνιμα, καστ ποο θ δοκιμασθον τ σύμπαντα, πάρχει π λάχιστους.  

ν ωτήσουμε να θεόπτη τί σημαίνει κτιστο φς, θ μς παντήσ τι δνπάρχει τίποτε σν κι ατό, τι  μετοχή του εναι  θέωση, τι εναι τ νώτερογαθό, τ ψιστο κα συνάμα τελεύτητο γεγονς τς ντολογικς καπαρξιακς καταξίωσης τν λογικν ντων, τ τέλος κα  σκοπς τς ζως μας. λλ κα πάλι δν θ μπορ π’ κριβς ν παντήσ πλήρως κα μσαφήνεια γι τ τί νιώθει κατ τ διάρκεια τς λλοίωσής του μέσα στ φς.ν ωτήσουμε να τυφλ τί σημαίνει φς, θ μς παντήσ μ μία σχετικγνώση, ξαιτίας τς μπειρικς του γνοιας. ντίστοιχες ασθήσεις συμβάλλουν λοιπν στ γνώση μοούσιων πρς ατς κόσμων,  φυσικ ασθηση στγνώση το περιβάλλοντος λικο κόσμου,  περφυσικ στ γνώση τοπερκοσμίου.
Γι’ ατς τς δύο κατηγορίες τ ποσοστ πιθυμίας τς γνώσης χουν τεράστιες ποκλίσεις. Ο στερούμενοι το λικο φωτός, μηδενς ξαιρουμένου,πιθυμον διακας ν δον μ τ μάτια το σώματος· ο στερούμενοι το ΰλου, πλν λαχίστων, δν θέλουν ν δον μ τ μάτια τς ψυχς. Ατο ο τελευταοι εμαστε μες, δελφοί μου. Ναί! Τυφλο κα ξιοθρήνητοι πο δν γωνιζόμαστε ν γυμνάσουμε τ πορωμένα μάτια μας, γι ν δομε τν περκόσμια ραση καν ποκτήσουμε γνώση περβατικ κα αώνια.
ώτησε  Χριστς τος δύο τυφλούς: «Πιστεύετε τι μπορ ν σς θεραπεύσω;». «Πιστεύουμε», Το πάντησαν· «Πιστεύουμε κα θέλουμε· πιστεύουμε, διότι θέλουμε». Πόσο θέλουμε μες, δελφοί μου ν δομε τνλήθεια τν ντων, τν λήθεια τς σκοτισμένης πάρξεώς μας, μέσα π τν θέα το κτίστου φωτς κα τί πιστεύουμε τι εναι ατ τ φς; Εναι μήπωςνόητοι ο γιοί μας, ταν μετ τν μπειρία του βλέπουν τ πάντα γύρω τους σν να θλιβερ σκοτάδι;  ρθόδοξη θεολογία λέει τι τ πάντα θποκαλυφθον μέσα στ κτιστο φς τς τριαδικς θεότητος κατ τ δευτέρα παρουσία το Κυρίου μας. πομένως κάποια στιγμ λοι θ τ ζήσουμεμπειρικά, μως λλοι θ χαίρονται μέσα σ ατ μ νείπωτη χαρ κι λλοι θθλίβονται κα θ συνθλίβονται π τν πίεση τς μετανοησίας.
Σίγουρα πρέπει ν ζήσς κάτι, γι ν μπορέσς ν ξιολογήσς τ σημασία του, τ χρησιμότητά του, τ θετικό του  ρνητικ περιεχόμενο. Δύσκολα ρέσεις πεχθάνεσαι κάτι πο δν χεις δοκιμάσει, πο δν χεις γευθε, πο δν χειςκούσει, δν χεις δε, δν χεις γνωρίσει. Κι μες πο δν χουμε δε τ κτιστο φς, ς να βαθμ δικαιολογούμαστε ν μν κατανοομε πόσο παραίτητο εναι γι τν σωτηρία μας. μως ο μπειρίες τν γίων μας, τς κκλησίας μας, εναι ψευδες κα μς πληροφορον σχετικ μ ατό, πο ν τέλει εναι δρο Θεο σ σους καθαρίζουν τ πνευματικά μάτια. Ο δύο τυφλο δν προσπάθησαν γι τν θεραπεία.  θεραπεία τους ταν θαμα, δρο τς κυριακς εσπλαχνίας. Γι τ θέα το κτίστου φωτς μως, μολονότι εναι ζήτημα πρωτοβουλίας κα ελογίας το Θεο, χρειάζεται κγύμναση τν πνευματικν φθαλμν μέσα π τν ρθόδοξη πνευματικ ζωή, πως χρειάζεται προετοιμασία στ χαμηλ φς κα προσοχ ατς πο μόλις κανεγχείρηση στ μάτια. ν βγάλ τς γάζες μέσως μετ τ χειρουργεο κακοιτάξ τν λιο, θ ξανατυφλωθ, προκαλώντας στ μάτια του μεγάλη βλάβη.
 Θες θέλει λους ν μς φωτίσ κα ν μς δηγήσ π τν πνευματικτύφλωση στν θεοπτία, τν φυσική μας κατάσταση. Γι’ ατ δημιουργηθήκαμελλωστε. Γνωρίζει μως τι  μμον στν ζοφερ βυσσο το λιστικο, φιληδόνου, κοσμικο κα γωϊστικο μας φρονήματος δν πιτρέπει στ κτιστο φς Του ν πιδράσ θεωτικά, λλ κολαστικά. Κα στν κόλαση τ διο συμβαίνει. Πεπλήρωται φωτός κτίστου. Δν κολάζει μως τ φς ν τ σκότει· κολάζει τ σκότος ν τ φωτί. σο περισσότερο σφίγγουμε τ μάτια μας, τόσο περισσότερο πονμε.
 Θεός, ετε δίνει, ετε στερε, μς εεργετε. Σ’ μς ναπόκειται τ μετ τν στέρηση  τ μετ τν πίδοση. Ν γαπήσουμε τ φς το Χριστο, ν τπιθυμήσουμε. ν τώρα τ στερούμαστε, σημαίνει τι δν εμαστε τοιμοι οτε στν λλη ζω ν τ πολαύσουμε, γι’ ατ χρειάζεται πνευματικπροετοιμασία κα τν φωτιστικ μετάνοια. Ο δύο τυφλοί, κι ν εδαν, κάποια στιγμ τ φς πο εδαν σβησε. Μακάρι σοι εμαστε κόμη τυφλοί, μακάριλοι ο νθρωποι, ν δομε τ φς το Χριστο τ σβεστο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου