Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Παρακλητικός Κανών του Αγίου Ενδόξου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Μυτιληναίου του Χατζή


ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ
ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ, ΤΟΥ ΧΑΤΖΗ

Ποίημα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Ἰωήλ

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ' ὃ τὸ Θεὸς Κύριος ὡς συνήθως καὶ τὰ ἐξῆς τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ Ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὸν ὑπερθαύμαστον Χριστοῦ
ἀθλοφόρον,
καὶ Ἐκκλησίας νεομάρτυρα θεῖον,
ὑμνολογοῦντες εἴπωμεν,
ἐκ βάθους ψυχῇς,
ἅγιε Θεόδωρε,
Μυτιλήνης τὸ κλέος,
ταῖς λιταῖς σου φύλαττε,
ἐκ παγίδων βελίαρ,
τοὺς ἐκζητοῦντας δύναμιν τὴν σήν,
καὶ προστασίαν,
ἐν βίῳ πανόλβιε.

Δόξα. Τὸ αὐτό.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε,
τᾶς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι,
εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα,
τὶς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κίνδυνων;
Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους;
Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ
σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί,
ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ο Ν΄ Ψαλμὸς καὶ ὁ κανὼν οὗ ἡ ἀκροστιχίς.
«Νεομάρτυς Θεόδωρε νῦν φύλαξον με. Ἰωήλ»

Ὠδὴ α΄ Ἦχος πλ. δ'. Ὑγράν διοδεύσας

Νοΐ καὶ τῇ γλώττῃ ἐπιθυμῶ,
ὁμοῦ καὶ καρδία,
ἀνυμνῆσαι ἱκετικῶς,
Θεόδωρον μάρτυρα Κυρίου,
ὡς ἂν πρεσβείαις αὐτοῦ σκεπασθήσομαι.

Ἑπόμενος μάρτυς τοῖς παλαιοῖς,
Θεόδωρε ὃντως,
πρὸ βημάτων δικαστικῶν,
Χριστὸν ὠμολόγησας θεόφρον,
ὃν ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων ἱκέτευε.

Ὀθνείαν ἀλλοίωσιν ἀθλητά,
ἀπέπτυσας τάχει,
τῆς ἀρνήσεως τοῦ Χριστοῦ, 
διὸ καὶ ἡμᾶς ταῖς σαῖς πρεσβείαις,
τοὺς χλιαροὺς ἀναθέρμανον ἅγιε.

Θεοτοκίον.

Μαρία τὸ ὄνομα τὸ γλυκύ,
ὁμοῦ καὶ τὸ πρᾶγμα,
μὴ παρίδης εὐχετικῶς,
φυλάττουσα πάντας τοὺς σοὺς δούλους,
ἀπὸ παντοίας τοῦ βίου στενώσεως.

Ὠδὴ γ'. Οὐρανίας ἁψῖδος.

Ἀσθενείας ποικίλας,
καὶ ψυχικὸν τάραχον,
ταῖς ἰκετηρίαις σου μάκαρ,
ἠμῶν θεράπευσον,
καὶ πρὸς τὰ ἄνω τὸν νοῦν,
καὶ τὴν καρδίαν ὁδήγει,
τῶν μακαριζόντων σε,
μάρτυς Θεόδωρε.

Ραπισθείς ὑπὸ πλάνου,
καὶ πονηροῦ δαίμονος,
πίστιν ἀπηρνήσω θεόφρον,
τὴν ἀληθεύουσαν,
ἀλλ' ὑπέρ ταύτης λαμπρῶς,
μετ' οὐ πολὺ ἠγωνίσω,
ἣν ἐν τῇ καρδίᾳ μου,
αὔξανε ἅγιε.

Τὴν ἀχλὺν ἀκηδίας,
ἐκ τῆς ψυχῆς ἔπαρον,
τῶν ἱκετευόντων σὲ μάρτυς,
Χριστοῦ Θεόδωρε,
καὶ τὴν ἐγρήγορσιν δός,
αὐτοῖς λιταῖς σου ἁγίαις,
ὅπως διανύσωσι,
τρίβον τὴν εὔθετον.

Ὑπερβάς θελημάτων,
τῶν τοῦ Χριστοῦ Πάναγνε,
ἔπεσον ἐν λάκκῳ πταισμάτων,
πολλῶν ὁ δείλαιος,
διό ὁδήγησον,
καμὲ πρεσβείαις σου μῆτερ,
ὡς ἂν τὰ σωτήρια,
πράξω ἐντάλματα.

Διάσωσον,
τροπαιοφόρε Θεόδωρε μάρτυς θεῖε,
ἐκ κινδύνων πολυειδῶν καὶ στενώσεων,
τοὺς ἐκζητοῦντας ἐνθέως,
τὴν σὴν προστασίαν.

Ἐπίβλεψον,
ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε,
ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν,
καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τo κάθισμα.

Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.

Τῷ ὄρει ποτέ,
τοῦ Ἄθωνος προσέδραμες,
εὐρεῖν τῆς ψυχῆς,
τὴν ἀληθῆ εἰρήνευσιν,
τὸν μῶμον ἀποπτυσάμενος,
τῆς Χριστοῦ ἀπαρνήσεως,
διὸ μὴ παραλίπης καὶ ἡμῶν,
στηρίζων εὐχαῖς πίστιν Θεόδωρε.

Ὠδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.

Στεναγμῶν μου τῶν ἔνδοθεν,
κόπασον τὸ ρεῦμα,
μάρτυς Θεόδωρε,
καὶ χορήγει ταῖς πρεσβείαις σου,
βίον γαληναῖον καὶ θεάρεστον.

Θεωρὸς ὤν ἐλλάμψεων,
μάρτυς ἀπορρήτων,
καὶ καταστάσεων,
ἐκ τοῦ λάκκου μὲ ἀνάγαγε,
τῶν ἀμπλακημάτων τῇ δυνάμει σου.

Ἐπαισχύνομαι ἅγιε,
διά τὸν ἄχρι τοῦδε,
τοῦ χρόνου βίον μου,
ἀλλὰ πρόφθασον πρεσβείαις σου,
καὶ παράσχου χεῖρα βοηθείας μοί.

Θεοτοκίον.

Ὁλοτρόπως Πανάχραντε,
ὄντως ἐμολύνθην ταῖς παραβάσεσι,
ἐντολῶν τοῦ θείου τόκου σου,
ὅθεν με λιταῖς σου ἀποκάθαρον.

Ὠδὴ ε'. Φώτισον ἡμᾶς.

Δεῦτε οἱ πιστοί,
ἐν τῇ Λέσβῳ ἱκετεύσωμεν,
τὸν Θεόδωρον χατζῆν τὸν ἀθλητήν,
ἐξαιτούμενοι αὐτοῦ θάρσος καὶ δύναμιν.

Ὢφθησαν ἡμῖν,
τὰ σὰ λείψανα Θεόδωρε,
ὥσπερ πλοῦτος οὐρανίων δωρεῶν,
ὃν μὴ παύση διανέμων τοῖς τιμῶσί σε.

Ρείθροις μυστικοῖς,
στεφανῖτα καταδρόσισον,
τοὺς ἐν θλίψεσι πεσόντας χαλεπαῖς,
καὶ πυρί φλογιζομένους περιστάσεων.

Θεοτοκίον.

Ἔπαρον ἁγνή,
τάς σάς χεῖρας καὶ ἱκέτευσον,
τὸν Υἱόν σου καὶ Δεσπότην τοῦ παντός,
ὑπὲρ πάντων τῶν ὑμνούντων τὸ σὸν ὄνομα.

Ὠδὴ στ'. Τὴν δέησιν.

Φρυάγματα,
ὡσεὶ χνοῦν ἐκλέπτυνον,
τοῦ ἐχθροῦ τὰ κατ' ἐμοῦ κινηθέντα,
καὶ ταῖς πρεσβείαις σου χάρισαι μάρτυς,
τῆς ταπεινώσεως δῶρον Θεόδωρε,
ὡς ἂν νικήσω εὐχερῶς,
τὸν ὑπερήφανον ὄφιν πανεύφημε.

Ὑπότροπος,
ἀθλητὰ γεγένημαι,
ἐν παγίσι τοῦ ἐχθροῦ καταπέσας,
καὶ συντριβείς ἁμαρτίας τῷ βέλει,
ἀδυνατῶ ἀνακύψαι Θεόδωρε,
διὸ τῆ ̒ρώμη σου καμοί,
παραστάτης Θεόδωρε φάνηθι.

Λιμώττουσαν,
τὴν ψυχήν μου ψώμισον,
τῶν ἁγίων πρεσβειῶν σου σιτίας,
καὶ τῷ χειμάρρῳ χαρίτων σου ταύτην,
τῆς Μυτιλήνης Θεόδωρε ἄρδευσον,
σὺ γὰρ ἐκτήσω ἀληθῶς,
πρὸς Θεὸν παρρησίαν καὶ δύναμιν.

Θεοτοκίον.

Ἀνύμφευτε,
Μαριὰμ Πανάχραντε,
ὀλισθήσασαν εἰς βάθη κακίας,
ἐμὴν καρδίαν ἀνάσυρον τάχει,
ταῖς πρὸς τὸν Πλάστην πυκναῖς ἰκεσίαις σου,
σὺ γὰρ τὸ γένος τῶν βροτῶν,
τῇ λοχείᾳ σου μῆτερ ἀνέπλασας.

Διάσωσον,
τροπαιοφόρε Θεόδωρε μάρτυς θεῖε,
ἐκ κινδύνων πολυειδῶν καὶ στενώσεων,
τοὺς ἐκζητοῦντας ἐνθέως,
τὴν σὴν προστασίαν.

Ἐπίβλεψον,
ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε,
ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν,
καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β'. Τοῖς τῶν αἰμάτων σου.

Ὁμολογίαις λαμπραῖς διεκήρυξας,
τῆς Ἐκκλησίας τὰ ἅγια δόγματα,
ἐν Μυτιλήνῃ Θεόδωρε ἅγιε,
καθυπομείνας ἀνδρείως τὰ βάσανα,
διό σου τὴν μνήμην γεραίρομεν.

Προκείμενον
Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει, καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.
Στίχ.Πεφυτευμένος ἐν οἴκῳ Κυρίου, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἠμῶν ἐξανθήσει.

Εὐαγγέλιον τὸ ἒν τῷ Ὄρθρῳ τοῦ ἁγίου Γεωργίου.

Δόξα.Ταῖς τοῦ ἀθλοφόρου. Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου.
Στίχ.Ἐλέησον μὲ ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β'. Ὅλην ἀποθεμένοι.

Ἅγιε Θεόδωρε,
τῆς Μυτιλήνης ἡ δόξα,
Ἐκκλησίας στόλισμα,
καὶ μαρτύρων νέων τὸ ἐγκαλλώπισμα,
πρὸς Θεὸν πάντοτε,
πρεσβείαις σου αἴτει,
τῆς ψυχῆς ἡμῶν τὸ εὔτονον,
καὶ τὴν εἰρήνευσιν,
ἐκ τῶν πειρασμῶν τοῦ ἀλάστορος,
ὁμοῦ δὲ καὶ τοῦ σώματος,
μάκαρ τὴν ὑγείαν καὶ εὔκλειαν,
σύ γὰρ ἐπ' ἐσχάτων,
τὸ στέφος ἐκομίσω ἀθλητῶν,
καὶ παρρησίαν πανεύφημε,
πρὸς τὸν ὑπεράγαθον.

Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου.
Ὠδὴ ζ'. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.

Ξηρασίαν νοός μου,
ἐκ τοῦ πλήθους πταισμάτων καὶ ἁμαρτάδων δεινῶν,
τῇ δρόσῳ πρεσβειῶν σου,
Θεόδωρε παμμάκαρ,
εἰς ζωὴν μεταποίησον,
ἵνα τιμῶμεν ἀεί,
τὴν ἔνδοξόν σου μνήμην.

Ὁ ἐχθρὸς με πειράζει,
λογισμοῖς τῆς πορνείας καὶ ἀκρασίας ὁμοῦ,
διὸ τὴν ἀρωγήν σου,
Θεόδωρε αἰτοῦμαι,
ὅπως εὕρω διέξοδον,
ἐκ τῶν ἀφύκτων δεσμῶν,
βελίαρ τοῦ ἀρχαίου.

Νυσταγμὸν ἀμελείας,
ἀκηδίας τὸν τρόπον,
καὶ ἀκοσμίαν νοός,
σαρκὸς ἐπαναστάσεις,
καὶ πᾶσαν ἀρρωστίαν,
τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος,
Θεόδωρε ἀφ' ἠμῶν,
κατάργησον ταχέως.

Θεοτοκίον.

Μητροπάρθενε κόρη,
ἡ ἐντός σου δεχθεῖσα τὸν ποιητὴν τοῦ παντός,
χαρίτωσον λιταῖς σου,
ἡμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους,
τοὺς πιστῶς ἀνυμνοῦντας σε,
καὶ ἐγκαρδίως ἁγνή,
τιμῶντας τὸν Υἱόν σου.

Ὠδὴ η'. Τὸν Βασιλέα.

Ἐν σοί καυχᾶται,
τῆς Βαρειᾶς ἐνορία,
καὶ αἰτεῖται νεομάρτυς ἡ χορεία,
τῶν πιστῶν ἀνθρώπων,
τὴν σὴν ἐπιστασίαν.

Νῦν πρὸ λειψάνων,
καὶ τῆς εἰκόνος σου μάρτυς,
τάς ἱκέτιδας ὑψοῦμεν πάντες χεῖρας,
ἵνα ἐκ παντοίων,
κίνδυνων λυτρωθῶμεν.

Χαρὰν παράσχου,
ταῖς σαῖς ἁγίαις πρεσβείαις,
τοῖς πενθοῦσιν ἐκ δεινῶν πολλῶν θεόφρον,
καὶ ἐπιζητοῦσι,
τὴν σὴν παρηγορίαν.

Θεοτοκίον.

Νυκτί Παρθένε,
ἐκ τῶν πολλῶν πειρασμῶν μου,
νῦν καλύπτομαι ἀντιβολῶν ὁ τάλας,
φέγγει πρεσβειῶν σου,
καταύγασον με μῆτερ.

Ὠδὴ θ'. Κυρίως Θεοτόκον.

Ίξῷ τοῦ πτερνοσκόπου,
μάρτυς συνελήφθην,
ἐν τῇ παγίδι ἀνόμων μου πράξεων,
διὸ πρὸς σὲ καταφεύγω,
κλεινέ Θεόδωρε.

Ὡς ἔχων παρρησίαν,
νέων τὴν χορείαν,
μὴ διαλίπης ἀεὶ τῇ δυνάμει σου,
περιφρουρῶν νεομάρτυς,
Χριστοῦ Θεόδωρε.

Ἡ νῆσος μάρτυς Λέσβος,
ὡς καὶ πάσα κώμη,
πρὸ τῆς σοροῦ τῶν ὀστῶν σου Θεόδωρε,
καθικετεύει ἐνθέως,
τὴν θείαν χάριν σου.

Θεοτοκίον.

Λιμὴν τῶν κεκμηκότων,
καὶ παρηγορία,
τῶν ἀλγουμενων γενοῦ Θεονύμφευτε,
σὺ γὰρ ὑπάρχεις Παρθένε,
ἠμῶν τὸ στήριγμα.

Τὸ Ἄξιόν ἐστι καὶ τὰ Μεγαλυνάρια.

Χαίροις ἐνορίας τῆς Βαρειᾶς,
μάρτυς ὁ προστάτης,
καὶ θησαύρισμα ἱερόν,
χαίροις τὸ ταμεῖον,
τῶν ὑπὲρ νοῦν χαρίτων,
δι' ὧν καταπλουτίζεις,
ἡμᾶς Θεόδωρε.

Χαίροις ἀθλοφόρων τῶν παλαιῶν,
μάρτυς ὄντως ἴσος,
καὶ ὁμόγνωμος ἀληθῶς,
χαίροις καὶ τῶν νέων,
Χριστοῦ τροπαιοφόρων,
προσθήκη λαμπροτάτη,
σεμνὲ Θεόδωρε.

Τήρησον ἀτρώτους ἐκ τῶν βελῶν,
τοῦ δεινοῦ βελίαρ,
ἰκεσίαις σου ἱεραῖς,
τῶν πιστῶν τὰ πλήθη,
τὰ ἐστηκότα μάρτυς,
πρὸ τῶν σεπτῶν ὀστῶν σου,
καὶ σὲ γεραίροντα.

Ἅγιε Θεόδωρε ἀθλητά,
τοὺς νενοσηκότας,
καὶ ἀλγοῦντας νυχθημερόν,
ἐκ ποικίλων νόσων,
θεράπευσον εὐχαίς σου,
παρέχων ἰατρείας,
τούτοις τὸ χάρισμα.

Ἔχων ἐν τοῖς στέρνοις σου τὸν Χριστόν,
μάρτυς ἐλευθέρως,
διεκήρυξας πανταχοῦ,
δόγματα τὰ θεῖα,
αὐτοῦ καὶ ἀληθείας,
καὶ ἀνεδείχθης πάντων,
σεμνὸν ὑπόδειγμα.

Μνήσθητι Θεόδωρε καὶ ἡμῶν,
τῶν ἐν κατανύξει,
καὶ ἐκ βάθους τῶν καρδιῶν,
ψαλλόντων σοι θεόφρον,
τοὺς ὕμνους ἱκεσίας,
καὶ αἰτουμένων πάντων,
τὴν σὴν βοήθειαν.

Τὸ Τρισάγιον, Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ' ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς:
Ἦχος β'. Ὃτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Μάρτυς ἀθλοφόρε τοῦ Χριστοῦ,
πάσης Μυτιλήνης τὸ κλέος,
καὶ σεμνολόγημα,
Βαρειᾶς τὸ καύχημα,
καὶ ἡ βοήθεια,
ἀληθῶς ἀναδέδειξαι,
Θεόδωρε μάκαρ,
ὅθεν ἐκβοῶμεν σοι,
ταῖς ἱεραῖς σου λιταῖς,
πάσης ἐπήρειας δαιμόνων,
καὶ ἐξ ἀδοκήτων κινδύνων,
σῷζε τοὺς θερμῶς παρακαλοῦντὰς σε.

4 Σεπτμβρίου - Προφήτης Μωυσής

Απολυτίκιο Αγ. Θεοδώρου του Χατζή - 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Άγιος Θεόδωρος Χατζής.part1

Απολυτίκιο Προφήτου Μωυσέως του Θεόπτου - 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα είναι να δει ο άνθρωπος την καρδιά του...



Γνωρίζω καλά, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, ότι είσθε ένα ακροατήριο που δεν μπαίνει για πρώτη φορά στην Εκκλησία. Έχετε ακούσει πολλά κηρύγματα και διάφορες ομιλίες.
Έχετε πάρει αποφάσεις, έχετε κάνει αγώνες, έχετε νίκες και ήττες.
Τί να πει απόψε ο ομιλητής , που δεν θέλει να σας κουράσει, αλλά και να σας ψευτοπαρηγορήσει; Σκέφθηκα, λοιπόν, αγαπητοί μου, να σας μιλήσω, όπως πάντα από χρόνια συνηθίζω, απλά, για την καλλιέργεια της καρδιάς.
Η πάροδος των χρόνων δυστυχώς μας κάνει πιο οκνηρούς. Υπάρχει σωματική και ψυχική κόπωση και φθορά. Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα είναι να δει ο άνθρωπος την καρδιά του, να ελέγξει την σκέψη του, να γνωρίσει καλά τον εαυτό του. Μας τρομάζει το εσωτερικό μας κενό. Φοβόμαστε, όπως έχουμε ξαναπεί, την αντιμετώπιση και την κουβέντα με τον εαυτό μας. Δεν μιλάμε για ένα άσκοπο σεριάνι στο παρελθόν , για μία ονειροπόλα οπισθοδρομική διάθεση. Είναι αναγκαία μια εν επιγνώσει ανάκριση του εαυτού μας. Τί έκανε και τί δεν έκανε, γιατί το έκανε και γιατί δεν το έκανε.
Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν τους νοιάζει τί έκαναν και τί δεν έκαναν. Πρόκειται για αδιάφορους , χοντρόπετσους, ασυνείδητους και αδαείς. Είναι κι άλλοι ευαίσθητοι, λεπτολόγοι, σχολαστικοί και φοβισμένοι. Ούτε αυτοί είναι σωστοί. Το παρελθόν πέρασε. Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτό και να το διορθώσουμε. Μπορούμε όμως να ταπεινωνόμαστε για τα τυχόν καλά μας και να μετανοούμε για τα λάθη μας. Πίνοντας οινοπνευματώδη ποτά, παίρνοντας διάφορες ναρκωτικές ουσίες και υπνωτικά δεν διορθώνεται το παρελθόν, δεν απολησμονιέται, ούτε καλλιεργείται η καρδιά.
Ο άνθρωπος που αληθινά μετανοεί δεν έχει συνεχείς τύψεις και φοβερές ενοχές . Η μετάνοια από τη στενοχώρια, τη ντροπή, την ταραχή και τον φόβο σε οδηγεί στην ηρεμία, τη γαλήνη, τη νηφαλιότητα , την κατάνυξη και τη σωφροσύνη. Τα σημάδια από τα θεραπευμένα τραύματα των αμαρτιών θυμίζουν την αποστασία. Γίνονται τα παθήματα μαθήματα διδακτικά. Η - με τη χάρη του Θεού - μεταμέλεια του ανθρώπου τον μεταμορφώνει. Βλέπει τώρα με χαρά ότι είναι άλλος άνθρωπος , νέος άνθρωπος, πέθανε ο παλαιός άνθρωπος της αμαρτίας. Αν ο άνθρωπος νιώσει ότι είναι άλλος άνθρωπος είναι σημαντικό. Σημαίνει ότι βαδίζει καλά την οδό της μετανοίας. Η συναίσθηση της αμαρτωλότητας και όχι η λήθη της αμαρτίας οδηγεί στη συγχώρηση και τη θεραπεία της καρδιάς μας.
Για να δοκιμάσουμε την καθαρότητα της καρδιάς μας, ας υποβληθούμε στη δοκιμασία. Αν οι αφορμές, τα αίτια, οι εικόνες , τα πράγματα, οι χώροι της αμαρτίας έρχονταν μπροστά μας τί θα κάναμε; Αν τα συμπαθούσαμε, κουβεντιάζαμε μαζί τους, καθυστερούσαμε, τα προσέχαμε, τα παρατηρούσαμε, τότε κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Αν τ' αποδιώχναμε, τ' αποστρεφόμαστε και τα μισούσαμε, τότε σίγουρα θα είχαμε μετανοήσει ειλικρινά. Διαφορετικά θα νομίζαμε ότι είμαστε καλά, θα παίζαμε , θα κοροϊδεύαμε τον εαυτό μας και τον Θεό μας.
Μου έλεγε ένας μοναχός προ ετών: «Αισθάνομαι όλη η ζωή μου να είναι μια μπουνιά στο στομάχι του Θεού κι εκείνος να τη χαϊδεύει». Είχε μισήσει κάθε αντίθεη πράξη της ζωής του. Η αμαρτία δεν τον δελέαζε πια. Δεν ήταν αυτός που κάποτε ήταν. Έφθανε, λέει, να μην αναγνωρίζει πλέον τον παλαιό εαυτό του. Λυπόταν για τον χρόνο που έχασε άσκοπα εδώ κι εκεί. Για τις μάταιες καθυστερήσεις , τις περιττές λύπες, το χάσιμο της αθωότητας και της απλότητας. Αισθανόταν ανάξιος να τον αγαπούν , να τον τιμούν και να τον προσέχουν.
Αν γνώριζαν ποιος πραγματικά είμαι, έλεγε, αταπεινόλογα θα με αποστρέφονταν οι πάντες. Δεν νομίζω ότι ήταν φοβερά τα αμαρτήματά του, όμως έτσι αισθανόταν, γιατί ήταν αληθινά μετανοημένος ο μακάριος. Είχε ξεβοτανίσει καλά τον κήπο της καρδιάς του και είχε καλλιεργήσει ευώδη άνθη αρετών.
Κάθε φορά που ξεβοτανίζουμε κι εμείς τον κήπο της καρδιάς μας θα πρέπει να 'μαστε ιδιαίτερα επιμελείς. Όχι απλά να θυμόμαστε τις αμαρτίες μας , για να τις εξομολογηθούμε τυπικά, αλλά να δούμε αν ακόμη τις αγαπάμε κι εύκολα θα τις ξαναδιαπράτταμε. Αξίζει να δούμε καλά πώς τις αφήσαμε να ριζώσουν και να θεριέψουν.
Λέγοντας αυτά εννοούμε μια βαθιά εσωτερική παρατήρηση. Να βρούμε το αυθεντικό μας πρόσωπο, την πραγματική μας ταυτότητα, τη μη επιζωγραφισμένη εικόνα μας. Να μην προσέχουμε το φαίνεσθαι αλλά το είναι. Δίχως προσωπείο, μάσκα, επιτήδευση, υποκρισία, ψευτοχαμόγελα, ψευτοευγένειες και ψευτοϋποχωρήσεις. Γενναία , ανυπόκριτα, ολοκληρωμένα, ατόφια, ακέραια και ντόμπρα πράγματα. Όχι μισοκακόμοιρα, μεσοβέζικα, πρόχειρα, επιπόλαια και ρηχά. Αξίζει να γνωρισθούμε και να συμφιλιωθούμε με τον πραγματικό εαυτό μας, ώστε αυτόν να μεταμορφώσουμε και όχι την εξωτερική του επιφάνεια , για να κάνουμε τους καλούς και να μας τιμούν ...
«ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Η πληθώρα των «γερόντων» και η «ευσέβεια» των αφελών



ΓΕΜΙΣΕ ἡ Ἐκκλησία μας μέ «γέροντες», οἱ ὁποῖοι καθοδηγοῦν τούς πιστούς καί τούς ὁδηγοῦν στή σωτηρία, ὅπως ἰσχυρίζονται. Συνήθως εἶναι ἱερομόναχοι, ἀλλά καί κοσμικοί ἀρχιμανδρίτες, πού ἔχουν διαβάσει πολλά γιά τούς πραγματικούς Γέροντες καί ἀναμασώντας τούς λόγους τους ἤ διηγούμενοι τά τοῦ βίου τους, δημιουργοῦν ψευδαισθήσεις στούς ἀνυποψίαστους καί ἀποκτοῦν καί οἱ ἴδιοι φήμη ἐναρέτου καί θεοφωτίστου γέροντα, ἐνῶ δέν ἔχουν κανένα ἀπό τά γνωρίσματα τῶν ἁγίων Γερόντων. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι πολλοί ἀδελφοί νά παγιδεύονται στήν ἐπικίνδυνη προσωπολατρία καί ἀντί νά ἀνοίγει ὁ νοῦς τους καί νά προχωροῦν στόν πνευματικό δρόμο τῆς κατά Χριστόν ζωῆς, μένουν προσκολλημένοι σέ μερικά τυπικά πράγματα,
ἐξωτερικά καί ἀνούσια, καί καθησυχάζουν τή συνείδησή τους πῶς τάχα προοδεύουν, ἀφοῦ τηροῦν τά ὅσα τούς λένε οἱ «γέροντές» τους. Δυστυχῶς, ὑπάρχουν πολλά παραδείγματα καί δέν πρέπει νά κλείνουμε τά μάτια μας ἐκεῖ πού ἐπιβάλλεται νά τά ἔχουμε ὀρθάνοιχτα.
Οἱ φυσιωμένοι αὐτοί «γέροντες» εἶναι δύσκολο νά συναισθανθοῦν τήν πλάνη τους καί νά ταπεινωθοῦν. Ἡ φιλοδοξία τους εἶναι νά ἔχουν πνευματικά τέκνα, πειθαρχικά, ἄβουλα καί νά συνεργοῦν στό ὅποιο ἔργο τους, εἴτε μοναστηριακό εἶναι αὐτό εἴτε ἐνοριακό. Οἱ ἄνθρωποι πού συνήθως τούς ἀκολουθοῦν δέν εἶναι σέ θέση νά ἀποκαλύψουν την ὑποκρισία του
ς. Ἔχουν περιορισμένη πληροφόρηση, δέν κάνουν πολλές σκέψεις καί σύρονται ἀπό τόν ἀλάθητο «γέροντά» τους, κάνοντας ὑπακοή καί συγχρόνως διατηροῦν ὅλες τίς κοσμικές και ἁμαρτωλές τους συνήθειες. Ἐπικαλοῦνται συχνά τόν «γέροντά» τους, ὅταν συνομιλοῦν μέ ἄλλους ἀδελφούς στήν προσπάθειά τους νά τους πείσουν ὅτι οἱ ὅποιες δικές τους ἀποφάσεις γιά μικρά καί μεγάλα θέματα τῆς προσωπικῆς τους ζωῆς καί ὄχι μόνο, εἶναι ὀρθές και κανένας δέν μπορεῖ νά τίς ἀμφισβητήσει ἤ νά τίς κρίνει ἀρνητικά, ἀφοῦ ἔχουν τήν εὐλογία τοῦ «γέροντά» τους. Προφανῶς πρόκειται γιά ἀρρωστημένη εὐσέβεια, ἡ ὁποία πρέπει νά καταπολεμεῖται ἀπό τούς πνευματικούς. Κάποτε πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ ἀφέλεια καί ἄλλο ἡ ταπείνωση καί ἡ εὐσέβεια. Κινδυνεύουμε μερικές φορές νά δώσουμε ἁρμοδιότητες σέ πονηρούς καί ἀφελεῖς ἀνθρώπους καί νά θεωρήσουμε ὅτι πνευματική ζωή εἶναι αὐτό πού μέ οὐ κατ᾽ ἐπίγνωσιν ζῆλο μᾶς προτείνουν! Ἀλίμονο! Βέβαια, στήν Ἐκκλησία χωρᾶνε ὅλοι. Δέν πρέπει ὅμως νά δίνουμε καθοδηγητικό ρόλο στούς ἀδυνάμους καί πλανεμένους.
Οἱ ἀληθινοί Γέροντες εἶναι λίγοι καί κρυμμένοι. Δέν θορυβοῦν και ἀποφεύγουν τήν προβολή. Βοηθοῦν πνευματικά τούς ἀνθρώπους, με τρόπο ἁπλό, χωρίς νά τούς δεσμεύουν καί νά τούς ἐξαναγκάζουν. Προσπαθοῦν νά τούς βάλουν τήν καλή ἀνησυχία, προκειμένου μόνοι τους νά ἐρευνήσουν περισσότερο τό λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά γευθοῦν τή γλυκύτητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀπαρνούμενοι τό κοσμικό φρόνημα καί τίς περιττές μέριμνες, πού ὁδηγοῦν στή ραθυμία. Αὐτοί οἱ Γέροντες πρέπει νά ἀποτελοῦν τό παράδειγμα ὅλων τῶν κληρικῶν. Δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Προϋποθέτει καθαρότητα βίου, ἁπλότητα, ταπείνωση καί ἁγνότητα στίς προθέσεις.
Ορθόδοξος Τύπος, 9/8/2013