Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ



Ἐπέτειος ἐθνική καί ἑορτή χαρμόσυνος ἡ σημερινή ἡμέρα, συνδυάζει τήν ἀνάμνηση τῆς ἡρωικῆς ἀντιστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ κατά τῶν ἐχθρῶν του μέ τήν ἀνάμνηση τῆς ὑπερμάχου προστασίας τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Θεομήτορος.

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού ὁ Ἑλληνισμός δέχθηκε μία ἄδικη ἐπίθεση καί μία ἄνανδρη ἀπειλή· δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού τοῦ ζητήθηκε νά δώσει «γῆν καί ὕδωρ» καί νά παραδώσει τήν πατρογονική του γῆ σέ φιλοδόξους καί πλεονέκτες ἀντιπάλους. Οὔτε ὅμως καί ἡ μοναδική φορά κατά τήν ὁποία ἀρνήθηκε μέ γενναιότητα νά ὑποχωρήσει στίς ἀπειλές τῶν ἐχθρῶν καί προτίμησε νά πολεμήσει μέ πίστη στόν δίκαιο ἀγώνα του καί στή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας καί κατόρθωσε νά βγεῖ νικητής καί θριαμβευτής ἀπό αὐτόν τόν δύσκολο ἀγώνα. Κατόρθωσε νά βγεῖ νικητής καί θριαμβευτής, γιατί στόν ἀγώνα ἀνάμεσα στό καλό καί τό κακό, τό δίκαιο καί τό ἄδικο, στόν ἀγώνα ἀνάμεσα στούς ἰσχυρούς καί τούς ἀσθενεῖς τοῦ κόσμου, μπορεῖ νά φαίνεται προσωρινά ὅτι κερδίζει ὁ ἰσχυρός, ὅτι νικᾶ τό ἄδικο, ὅτι ὑπερισχύει τό κακό, ὅμως ὁ Θεός δέν ἐπιτρέπει ποτέ νά νικήσουν καί νά κατατροπώσουν ὅσους ἀγωνίζονται γιά τό καλό καί τό δίκαιο, ὅσους ὑπερασπίζονται τήν ἀλήθεια καί ἐμπιστεύονται τόν ἀγώνα τους στήν κραταιά του προστασία.
Αὐτό συνέβη καί μέ τούς προγόνους μας πού σάν σήμερα, στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἀντέταξαν στήν πρόκληση τῶν Ἰταλῶν τό θαρραλέο τους ὄχι καί ἀγωνίσθηκαν, λίγοι αὐτοί καί ἀδύνατοι, ἀπέναντι τούς πολυάριθμους καί ἰσχυρούς ἀντιπάλους τους, ἐπικαλούμενοι τή βοήθεια τῆς ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τήν ἑορτή τῆς ὁποίας εἶχαν βεβηλώσει ἐκεῖνοι μέ τήν ἄνανδρη ἐπίθεσή τους. Ἀγωνίσθηκαν κάτω ἀπό τή Σκέπη τῆς Παναγίας πού σάν στοργική μητέρα τούς προστάτευσε μέ τό ἱερό μαφόριό της ἀπό τίς ἐπιθέσεις καί τά ὅπλα τοῦ ἐχθροῦ· τούς προστάτευσε, γιατί ἤξερε ὅτι μέ τό ἱερό ὄνομά της στά χείλη τους πολεμοῦσαν οἱ στρατιῶτες μας· τούς προστάτευσε, γιατί ἤξερε ὅτι μέ τή δική της εἰκόνα στό στῆθος ἀγωνιζόταν· τούς προστάτευσε, γιατί ἤξερε ὅτι τή δική της βοήθεια καί προστασία ἐπικαλοῦντο ὄχι μόνο ὅσοι πολεμοῦσαν στήν πρώτη γραμμή τοῦ πολέμου ἀλλά καί ὅσοι ἀγωνιζόταν στά μετόπισθεν, μεταφέροντας πυρομαχικά καί περιθάλποντας τούς τραυματίες, καί ὅσοι στίς πόλεις καί στά χωριά ἀγωνιοῦσαν γιά τούς δικούς τους πού πολεμοῦσαν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος.
Ἀδελφοί μου, ὁ ἡρωικός ἀγώνας τῶν πατέρων μας γιά τήν ἐλευθερία τῆς πατρίδος μας ἀπό τίς δυνάμεις τοῦ Ἄξονος καί ἡ προστασία τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Παναγίας μας δίνουν σέ ὅλους ἐμᾶς πού τιμοῦμε σήμερα τή διπλῆ αὐτή ἑορτή ἕνα διπλό μήνυμα: τό μήνυμα τοῦ χρέους νά ἀγωνιζόμαστε μέ κάθε τρόπο γιά τήν ὑπεράσπιση τῶν δικαίων τῆς πατρίδος καί τοῦ Ἔθνους μας, γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς ἱστορίας καί τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας μας, ἀλλά καί τό μήνυμα τοῦ χρέους μας νά πιστεύουμε στόν Θεό καί νά ἐμπιστευόμαστε τή Σκέπη τῆς Παναγίας μας πού προστατεύει καί σώζει πάντοτε τό Ἔθνος μας, ἐφόσον μένει ἑδραῖο καί ἀμετακίνητο στήν πίστη του στό Θεό καί προσφεύγει μέ εὐλάβεια στήν Παναγία μας.
Ἄς ἀκούσουμε αὐτό τό μήνυμα καί ἄς τό μετατρέψουμε σέ τρόπο ζωῆς, ὥστε νά πορευόμαστε μέ θάρρος καί γενναιότητα ἀλλά καί μέ πίστη καί ἀγάπη στόν Θεό, συνεχίζοντας τήν ἔνδοξη πορεία τοῦ Ἔθνους μας.

Πρόσκληση Μουσικολογικού Συνεδρίου στη Θεσ/νίκη


 

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

 
 
Το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Α.Π.Θ.
το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.
και η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου
σας προσκαλούν
 
στην έναρξη του Συνεδρίου
 
που θα γίνει την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014 και ώρα 6:30 μ.μ.
στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης
 
 
• Κήρυξη έναρξης εργασιών του Συνεδρίου
από τον 
Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμο
 
• Παρουσίαση του τόμου «Εισαγωγή Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος»
από τον Εμμανουήλ Γιαννόπουλο, λέκτορα του Τ.Μ.Σ. του Α.Π.Θ.
 
• Ομιλία του Καθηγουμένου της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου Αρχιμανδρίτου Εφραίμ
«Η  ψαλτική τέχνη στην θεία Λατρεία»
 
• Συναυλία με μέλη των Τριών Διδασκάλων:
• Χορός Αγιορειτών Πατέρων
 (Γέρων Δανιήλ και Γέρων Στέφανος των Δανιηλαίων,
Γέρων Δαμασκηνός και Ιερομόναχος Θεοδόσιος από την Νέα Σκήτη)
 
• Σωματείο Ιεροψαλτών Θεσσαλονίκης «Ιωάννης ο Δαμασκηνός»
χοράρχης Χαρίλαος Ταλιαδώρος 
Άρχων Πρωτοψάλτης της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως
 
 
Υπό την αιγίδα του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ.κ. Ανθίμου 
 
Είσοδος ελεύθερη
 

Γέρων Παΐσιος - Ρωσική Ταινία ΠΡΕΜΙΕΡΑ 5 Νοε 2012





Τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στη Μόσχα η πρεμιέρα της ρωσικής ταινίας του Γέροντος Παϊσίου.Η επιτυχία της ταινίας ήταν τόση που οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να την προβάλουν τρεις φορές και ο κόσμος περίμενε υπομονετικά τη σειρά του να τη δει. Ευχαριστούμε το κινηματογραφικό στούντιο ΠΟΚΡΟΒ και ιδιαίτερα τον π. Κυπριανό Γιασένκο γ

Μικρά και Μεγάλα Κατεχόμενα


%CE%9C%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AC%2B%CE%BA%CE%B1%CE%B9%2B%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B1%2B%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B1%C2%ABNikos-Lygeros-poihsh-Kai-Logoi%C2%BBSophia-Drekou

Μικρά και Μεγάλα Κατεχόμενα


Αν μερικοί από εσάς θεωρούν ότι υπάρχουν κατεχόμενα να ξέρουν ότι είναι μικρά κατεχόμενα, υπάρχουν και μεγάλα. Η Κωνσταντινούπολη είναι η μόνη πόλη στην Ελληνισμό που λέγεται Πόλη, έχει μεγάλη σημασία γιατί είναι μία μορφή ανωνυμίας. Είναι ανωνυμία, αλλά επειδή είναι μοναδική, ξέρουμε ακριβώς ότι είναι ονομασία.

Αυτή η Πόλη κατάφερε σε διάρκεια να αποτελέσει το κέντρο μιας Αυτοκρατορίας που είναι η πιο μακρόχρονη του κόσμου. Η Κωνσταντινούπολη είναι σημείο αναφοράς διαχρονικό. Ξέρετε κάτι; Αν θέλετε να δώσετε ραντεβού σε κάποιον σε εκατό χρόνια, μπορεί μερικοί από εσάς να πουν στο σπίτι μου, στη γειτονιά μου.

Θα δείτε ότι το πιο εύκολο και το πιο αποτελεσματικό είναι οι εκκλησίες για καλό ραντεβού. Από όλες αυτές τις εκκλησίες υπάρχει μία που είναι πιο ιδανική για τέτοια ραντεβού. Στην Κωνσταντινούπολη έχετε όλοι ένα ραντεβού με το μέλλον και το παρελθόν είναι η Αγία Σοφία. Η Αγία Σοφία δεν είναι η Αγία Σοφία, είναι η σοφία του Χριστού.
Το εντυπωσιακό για μας είναι ότι σας λέει ο Ναός ότι δεν έχει ξεχάσει τίποτα. Η δομή του Ναού, η θέση του Ναού, η θέση της Κωνσταντινούπολης μέσα στον Ελληνισμό και στον Χριστιανισμό δεν είναι μία λεπτομέρεια.

Και αν το σκεφτείτε, το Οικουμενικό Πατριαρχείο παραμένει εκεί, ενώ θα μπορούσε πολύ εύκολα να μετακινηθεί. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι παραμένει. Υπάρχει άλωση της Κωνσταντινούπολης από το 1453, 29 Μαΐου την Τρίτη το πρωί. Κι εμείς οι Έλληνες μιλάμε ακόμα για αυτήν το 2014, αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε ικανοί να μην ξεχνάμε.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν Έλληνες, δεν έζησαν Έλληνες, δεν πέθαναν Έλληνες κι όμως παρέμειναν Έλληνες. Είναι μερικοί που άντεξαν όλα αυτά και παρ' όλα αυτά έχουν μείνει εκεί συνεχίζουν την παράδοση, συνεχίζουν την Χριστιανοσύνη, συνεχίζουν τον Ελληνισμό και δεν έχουν ξεχάσει τίποτα. Το θέμα είναι αν το ξεχνάμε εμείς.

Όσο πιο πολλοί θα πηγαίνουν στην Κωνσταντινούπολη, τόσο πιο ζωντανή θα είναι. Γιατί υπάρχουν δικοί μας άνθρωποι εκεί πέρα. Μπορεί να τους ονομάζετε μόνο Κωνσταντινοπολίτες, ενώ στην πραγματικότητα είναι εγκλωβισμένοι. 
Θα ήθελα να σκεφτείτε ότι ένας τρόπος να τροφοδοτήσουμε αυτήν την συνέχεια του Χρόνου, αυτήν την υπερχορδή στην Κωνσταντινούπολη είναι να πηγαίνουμε εκεί πέρα αλλά ως Αποστολή. 
Αυτή η αποστολή είναι αυτό που εμπνέει τους άλλους. Μερικές φορές κάνουμε πράγματα χωρίς να ξέρουμε τον λόγο, άλλοι κάνουν λιγότερα επειδή ξέρουν τους λόγους, άλλοι κάνουν πράγματα επειδή είναι σπάνιος ο λόγος.

Στην Κωνσταντινούπολη η Χριστιανοσύνη είναι το σημείο αναφοράς. Η Κωνσταντινούπολη είναι ένα γνήσιο μάθημα για τον Ελληνισμό και την Χριστιανοσύνη γιατί στην πραγματικότητα είναι ένας τόπος ιερός όπως είναι οι Άγιοι Τόποι, είναι μία καλή προετοιμασία για τους επόμενους. Ο συνδυασμός του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού βρίσκεται στην Πόλη.

Είναι πολύ καλό να πηγαίνουμε εκκλησία την Κυριακή, είναι εύκολο όμως. Είναι ακόμα καλύτερο αν βοηθάμε εκκλησίες να λειτουργούν. Κατά συνέπεια το φαινόμενο της Κωνσταντινούπολης είναι το πιο μακρόχρονο που έχει ο Χριστιανισμός, ο Ελληνισμός σε συνδυασμό και παρ' όλα τα προβλήματα είναι εδώ.

14829) Μικρά και Μεγάλα Κατεχόμενα. Perfection 15 4 4/2014.
En. Small and Large Occupied Territories.
14016

Small and Large Occupied Territories

Translated from the Greek by Athena Kehagias

If some of you assume that there are occupied territories, they should know that they are small occupied territories, but there are also the large ones. Constantinople is the only city of Hellenism which is called Polis. That has of great significance because it is a form of anonymity. 

Its an anonymity, but because it is unique, we just know that its actually a name. This Polis, managed to constitute the center of an empire that is the longest in duration worldwide. Constantinople is a intertemporal reference point.

You know something? If you want to set a meeting point with someone in a hundred years, some of you may say, at my house, in my neighborhood. You will find that the easiest and most sufficient meeting points are the churches. Of all those churches there is one that is most suitable for such reunions. In Constantinople you all have an appointment with the future and the past is Hagia Sophia. Hagia Sophia is not the Hagia Sophia, its the wisdom of Christ. 

The impressive for us is that the Church says to you that it has not forgotten anything. The structure of the Church, the Church's position, the position of Constantinople within Hellenism and Christianity is not just a detail. And if you think about it, the Ecumenical Patriarchate remains there, while it could have easily moved. What's of importance is that it remains. 

There is the conquest of Constantinople from 1453, May 29th, Tuesday morning. And we Greeks are still talking about this in 2014, this is a enormous issue. This means that we are capable of remembering. There are people who were not born Greeks, have not lived as Greeks, have not died Greeks, yet again remained Greeks. 

There are some who endured all these and nevertheless have stayed there, continuing the tradition, continuing Christianity, continuing Hellenism and have not forgotten anything. The question is, if we are forgetting. The more that go to Constantinople, the more alive it would remain. 

Because there are our own people over there. You may be calling them just, those from Constantinople, while in actual fact they are enclaved. 

I would like for you to think that one way to fuel that continuity of Time, this superstring in Constantinople, is to go over there, but as on mission. Its that mission which inspires others. Sometimes we do things without knowing the reason, others do less because they know the reasons, others do things because the reason is scarce. 

In Constantinople Christianity is the baseline. Constantinople is a genuine lesson for Hellenism and Christianity because it is actually a sacred place, as are the Holy Lands, it is a good preparation for the next to come. The combination of Hellenism and Christianity is fount in this Polis. 

It is very good to go to church on Sunday's, but that is easy. It's even better if we help churches to function. Consequently the phenomenon of Constantinople is the longest regarding Christianity, Hellenism in conjunction with it, and despite all the problems its here.

Απολυτίκιο Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου - 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑΣ

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

Ο Άγιος Δημήτριος

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 - 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ.
Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.
Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας (βλέπε 27 Οκτωβρίου), ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος.
Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.
Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο (σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου) να πατά τον άπιστο Λυαίο.
Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.
Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου είναι και το εξής. Το 1823 μ.Χ. οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Τοῖς τῶv ἰαμάτωv σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴv Ἐκκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεv, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητοv, καὶ περιέπωv τὴν πόλιv σου ἄτρωτοv· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα.
Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λογον.
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις καταπλουτῶν, ἀσεβείας τὴν πλάνην καταβαλών, Μάρτυς κατεπάτησας, τῶν τυράννων τὰ θράση, καὶ τῷ θείῳ πόθῳ, τὸν νοῦν πυρπολούμενος, τῶν εἰδώλων τὴν πλάνην, εἰς χάος ἐβύθισας· ὅθεν ἐπαξίως, ἀμοιβὴν τῶν ἀγώνων, ἐδέξω τὰ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.
Ἕτερον Κάθισμα
Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εὐαρεστῶν, βασιλέως ἀνόμου πᾶσαν βουλήν, ἐξέκλινας Ἔνδοξε, καὶ γλυπτοῖς οὐκ ἐπέθυσας· διὰ τοῦτο θῦμα, σαυτὸν προσενήνοχας, τῷ τυθέντι Λόγῳ ἀθλήσας στερρότατα· ὅθεν καὶ τῇ λόγχῃ, τὴν πλευρὰν ἐξωρύχθης, τὰ πάθη ἰώμενος, τῶν πιστῶς προσιόντων σοι, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.
Μεγαλυνάριον
Τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν λόγχῃ τρωθέντα, πλευρὰν ὡς ὁ δεσπότης, Δημήτριον τὸν θεῖον ὕμνοις τιμήσωμεν.
Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Φύλαττε τοὺς δούλους σου ἀθλητά, μάρτυς μυροβλύτα τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐσεβῶς, καὶ ρῦσαι κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, Δημήτριε τρισμάκαρ ταῖς ἱκεσίαις σου.

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 - 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ.

Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.

Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας (βλέπε 27 Οκτωβρίου), ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος. 

Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.

Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο (σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου) να πατά τον άπιστο Λυαίο.

Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.

Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου είναι και το εξής. Το 1823 μ.Χ. οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Τοῖς τῶv ἰαμάτωv σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴv Ἐκκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεv, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητοv, καὶ περιέπωv τὴν πόλιv σου ἄτρωτοv· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λογον.
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις καταπλουτῶν, ἀσεβείας τὴν πλάνην καταβαλών, Μάρτυς κατεπάτησας, τῶν τυράννων τὰ θράση, καὶ τῷ θείῳ πόθῳ, τὸν νοῦν πυρπολούμενος, τῶν εἰδώλων τὴν πλάνην, εἰς χάος ἐβύθισας· ὅθεν ἐπαξίως, ἀμοιβὴν τῶν ἀγώνων, ἐδέξω τὰ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ἕτερον Κάθισμα
Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εὐαρεστῶν, βασιλέως ἀνόμου πᾶσαν βουλήν, ἐξέκλινας Ἔνδοξε, καὶ γλυπτοῖς οὐκ ἐπέθυσας· διὰ τοῦτο θῦμα, σαυτὸν προσενήνοχας, τῷ τυθέντι Λόγῳ ἀθλήσας στερρότατα· ὅθεν καὶ τῇ λόγχῃ, τὴν πλευρὰν ἐξωρύχθης, τὰ πάθη ἰώμενος, τῶν πιστῶς προσιόντων σοι, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον
Τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν λόγχῃ τρωθέντα, πλευρὰν ὡς ὁ δεσπότης, Δημήτριον τὸν θεῖον ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Φύλαττε τοὺς δούλους σου ἀθλητά, μάρτυς μυροβλύτα τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐσεβῶς, καὶ ρῦσαι κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, Δημήτριε τρισμάκαρ ταῖς ἱκεσίαις σου.