Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

ΕΥΧΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ





       "Εἰρήναρχε, Εἰρηνοφύλαξ καὶ Εἰρηνοποιὲ Λόγε τοῦ Οὐρανίου Πατρός, Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης τοῦ κόσμου, ἧς οὐκ ἔστιν ὅριον, ὁ ἑνώσας ἐν τῷ προσώπῳ Σου τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα, Θεόν τε καὶ ἄνθρωπον, ὁ ἐν τῷ θανάτῳ Σου ὅπλῳ εἰρήνης, καταλλαγῆς ἀμφιπλήγῳ μαχαίρᾳ, πλήξας τὸν πολέμιον ἐχθρὸν τῶν βροτῶν, ὁ ἐν τῇ Σῇ Ἀναστάσει εἰς ἑνὸς Σώματος κοινωνίαν καὶ μετοχὴν καὶ εἰς μιᾶς μάνδρας ἀδελφοποιοῦς καὶ φιλεταίρου, τουτέστιν τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας Σου, ἁρμογὴν τε καὶ ἕνωσιν ἔθνη καὶ φυλὰς τῆς οἰκουμένης καλέσας, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δούλων Σου δεομένων καὶ ποίησον ἡμᾶς τὴν μὲν ἐχθρίαν παροπλισθῆναι, τὴν δὲ φιλαδελφίαν καθοπλισθῆναι, ἵνα τὴν εὐποιΐαν τῆς ὁπλοποιΐας ἀντικαταλλαξάμενοι, εἰς ομόνοιαν τὴν διχόνοιαν μεταβάλωμεν.

Ἀξίωσον ἡμᾶς ἀγωνιζομένους πίστει θωρακισθῆναι, πάθη ἐνεδρεῦσαι, καὶ τὰ τῆς οἰκοδομῆς τῆς εἰς ἀλλήλους ἐπιδιῶξαι, καθελεῖν πᾶσαν φιλονικείαν, πᾶσαν φιλαπεχθημοσύνην, μῖσος τε αἱμόδιψον, διχοστασίαν, ὀλετῆρα  πόλεμον, ἔριδάς τε καὶ σχίσματα, ἵνα πορευθῶμεν εἰς ἑνότητα μετ' ἀλλήλων καὶ μετὰ Σοῦ, τοῦ μόνου Σωτῆρος τοῦ κόσμου. Ἰδιαιτέρως παρακαλοῦμέν Σε, Κύριε, κάθελε τὴν δαΐφρονα μανίαν τῶν φιλοπολέμων, μνήσθητι τῶν ἐν αἰχμαλωσίᾳ καὶ πολέμῳ εὑρισκομένων ἀδελφῶν ἡμῶν χριστιανῶν, τῶν διωκομένων, φυλακιζομένων καὶ ὁμολογούντων τὸ Πανάγιον Ὄνομά Σου ἐν Συρίᾳ καὶ Μέσῃ Ἀνατολή, ἐν Ἀραβίᾳ, ἐν Περσίᾳ, καὶ ἀλλαχοῦ· φύλαξον καὶ σῶσον αὐτούς τε καὶ ἡμᾶς ἱκεσίαις τῆς Μεγάλης καὶ μόνης τελεσφόρου πρέσβιδος τῆς παγκοσμίου εἰρήνης Γοργοϋπηκόου Παναγίας καὶ Παναχράντου Μητρός Σου. Σὺ γὰρ εἶ ὁ τῆς γαλήνης καὶ τῆς εἰρήνης Ἀρχηγός, ὁ τοὺς ἀνθρώπους πάντας ὁμαίμους ποιῶν ἐν τῇ μεταλήψει τοῦ Πανακηράτου Σου Αἵματος, καὶ Σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν σὺν τῷ Ἀνάρχῳ Σου Πατρὶ καὶ τῷ Παναγίῳ καὶ Ἀγαθῷ καὶ Ζωοποιῷ Σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων". 
ΑΜΗΝ

Η εμπειρία μου από την μακρινή Ουγκάντα


Της Ελένης Μαρκοπούλου (μέλους της 3ης αποστολής στην Ουγκάντα)
Ετοίμασα για δεύτερη φορά τη βαλίτσα μου για την Ουγκάντα. Έβαλα μέσα προβλήματα που νόμιζα ότι είχα.. Κούραση από τη δουλειά, ρουτίνα καθημερίνοτητας, άγχος από τον καταιγισμό ειδήσεων και εννοείται το δεδομένο ότι τα ξέρω όλα. Για ακόμη μια φορά διαπίστωσα ότι είμαι η Ελένη, της Αθήνας, της Ελλάδας, της Ευρώπης, της γης κτλ. Μια μικρή κουκκίδα στην υδρόγειο. Για να το καταλάβει κανείς αυτό χρειάζεται να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στην μαύρη ήπειρο. Από το πρώτο βήμα αισθάνεσαι τα εξερευνητικά μάτια των παιδιών πάνω σου.. Πότε-πότε θέλεις να σκύψεις το κεφάλι από την ντροπή. Επαναπροσδιορίζεις τα γιατί σου και τα θέλω σου! Προσπαθείς απεγνωσμένα να μην ξεχάσεις ότι είδες, δεν σου αρκούν οι φωτογραφίες. Παρατηρείς τη ζωή των ανθρώπων εκεί και το συγκρίνεις με την πίστη τους. Τόσες δυσκολίες, τόσο μεγάλες ανάγκες - μια ήπειρος που αισθάνεται αδικημένη απέναντι στις υπόλοιπες ηπείρους- κι όμως τέτοια πίστη κι ευγνωμοσύνη σαν να τους τα έδωσε όλα ο Θεός.

Τις μέρες που μείναμε εκεί κάναμε κατήχηση, κατασκήνωση για μεγάλους και παιδιά, μαθήματα πρώτων βοηθειών καθώς και υγιεινής, ομιλίες και συζητήσεις για προβλήματα όπως αλκοολισμό κ.α., επισκεφθήκαμε το νοσοκομείο για τον εντοπισμό των αναγκών. Όλα αυτά τα ανταλλάξαμε μαζί τους με το να μας δείξουν την ανιοδιοτελή αγάπη, την προσφορά, τη ζωή χωρίς αγαθά τα οποία στην Ελλάδα θεωρούμε απαραίτητα για τη διαβίωση μας. Ο αποχαιρετισμός, όπως και πέρυσι, ήταν πολύ δύσκολος. Αγκαλιές με όλα τα παιδιά, δάκρυα, υποσχέσεις για συνάντηση το 2015, γράμματα με παιδικές ζωγραφιές και παρακλήσεις παιδιών για βοήθεια στο πρόγραμμα αναδοχής.
Ετοίμασα την βαλίτσα μου για την Ελλάδα. Έβαλα μέσα αισιοδοξία, ηρεμία και πληρότητα, το δεδομένο οτι δεν τα ξέρω όλα και πάνω από όλα τη σημασία της ίδιας καθημερινότητας. Γιατί η ρουτίνα τελικά δεν σπάει μόνο από καλά γεγονότα αλλά κι από άσχημα οπότε οι Ουγκαντέζοι κατι θα ξέρουν που αγαπούν την ίδια μέρα με τη χθεσινή.
 * Σημείωση της 3ης Αποστολής: Η Ελλενη Μαρκοπόύλου, Νοσηλεύτρια , βοήθησε και προσέφερε με αγάπη, εθελοντικά το 2013 και 2014 στη Ιεραποστολική δραστηριότητα της Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής στην Ουγκάντα.Μαζί με άλλα νέα παιδιά βοηθά στο πρόγραμμα αναδοχής σπουδών για τα παιδιά της Ουγκάντας κατά τη διάρκεια του χειμώνα.Ο Θεός να την ευλογεί!Την ευχαριστούμε "από καρδιάς" πολύ

Αγαπώ: Υπάρχω για την Αγάπη.


Είναι κάποιες φορές που ο πιο μεγάλος ξένος είναι ο εαυτός μας, αν και εκ των πραγμάτων είναι ο πιο κοντινός πλησίον μας...
Αν δεν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, αν δεν τον αγαπήσουμε...όχι φίλαυτα, καλλιεργώντας την εγωπάθειά μας αλλά σαν εικόνα Θεού, μέσα από το πρίσμα της ολοκλήρωσής μας εν Χριστώ Ιησού, τότε δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πραγματώσουμε τα λόγια του Κυρίου: "Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν...". Να αγαπήσουμε δηλαδή τον άλλον όπως τον εαυτό μας.

Η αγάπη προς τον εαυτό μας συστήνεται από τον Χριστό. Μιλά για μία «αγία φιλαυτία». Για μια κατάσταση κατα την οποία ο άνθρωπος αγαπά τον εαυτό του και γι’ αυτό προσπαθεί να τον σώσει, να τον ολοκληρώσει εν Χριστώ.
Αγαπώ τον εαυτό μου δεν πρέπει να σημαίνει  ότι ικανοποιώ κάθε αμαρτωλή επιθυμία που έχω. Αγαπώ τον εαυτό μου πρέπει να σημαίνει ότι οδηγώ την ύπαρξή μου στην θέωση, η οποία είναι ο σκοπός της ζωής του κάθε ανθρώπου.
Γι’αυτό και ο Χριστός λέγει να αγαπούμε τον εαυτό μας και με την ίδια αυτή αγάπη να αγαπούμε και τους άλλους.
Αγαπώ τελικά σημαίνει υπάρχω για την Αγάπη, η οποία είναι ο Χριστός.
Αγαπώ τον πλησίον μου σημαίνει ουσιαστικά ότι τον βοηθώ να βρει την Αγάπη, δηλαδή τον Χριστό. Πως; Μέσα από την μυστηριακή ενότητα, μέσα από την ομόνοια, μέσα από την συγχώρεση, μέσα από την κοινωνία των προσώπων, μέσα από την κατάργηση του εγωισμού για χάριν του όλου...

Άγιος Νεκτάριος: Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη





Οἱ πειρασμοὶ παραχωροῦνται γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ κρυμμένα πάθη, νὰ καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι καὶ αὐτοὶ δεῖγμα τοῦ θείου ἐλέους. Γί’ αὐτὸ ἄφησε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν ἑαυτό σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε τὴ βοήθειά Του, ὥστε νὰ σὲ δυναμώσει στὸν ἀγώνα σου. 
Ἡ ἐλπίδα στὸ Θεὸ δὲν ὁδηγεῖ ποτὲ στὴν ἀπελπισία. Οἱ πειρασμοὶ φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεὸς ξέρει τὴν ἀντοχὴ τοῦ καθενός μας καὶ παραχωρεῖ τοὺς πειρασμοὺς κατὰ τὸ μέτρο τῶν δυνάμεών μας. Νὰ φροντίζουμε ὅμως κι ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, γιὰ νὰ μὴ βάλουμε μόνοι μας τὸν ἑαυτό μας σὲ πειρασμό. 
Ἐμπιστευτεῖτε στὸ Θεὸ τὸν Ἀγαθό, τὸν Ἰσχυρό, τὸν Ζῶντα, καὶ Αὐτὸς θὰ σᾶς ὁδηγήσει στὴν ἀνάπαυση. Μετὰ τὶς δοκιμασίες ἀκολουθεῖ ἡ πνευματικὴ χαρά. Ὁ Κύριος παρακολουθεῖ ὅσους ὑπομένουν τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς θλίψεις γιὰ τὴ δική Του ἀγάπη. Μὴ λιποψυχεῖτε λοιπὸν καὶ μὴ δειλιάζετε.

Δὲν θέλω νὰ θλίβεστε καὶ νὰ συγχύζεστε γιὰ ὅσα συμβαίνουν ἀντίθετα στὴ θέλησή σας, ὅσο δίκαιη κι ἂν εἶναι αὐτή. Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεῖ τὴν ὕπαρξη ἐγωϊσμοῦ. Προσέχετε τὸν ἐγωϊσμό, ποὺ κρύβεται κάτω ἀπὸ τὴ μορφὴ τοῦ δικαιώματος. Προσέχετε καὶ τὴν ἄκαιρη λύπη, δημιουργεῖται ὕστερ’ ἀπὸ ἕναν δίκαιο ἔλεγχο. Ἡ ὑπερβολικὴ θλίψη γιὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι τοῦ πειρασμοῦ. Μία εἶναι ἡ ἀληθινὴ θλίψη. Αὐτὴ ποὺ δημιουργεῖται, ὅταν γνωρίσουμε καλὰ τὴν ἄθλια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας. Ὅλες οἱ ἄλλες θλίψεις δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. 
Φροντίζετε νὰ περιφρουρεῖτε στὴν καρδιά σας τὴ χαρὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέπετε στὸν πονηρὸ νὰ χύνει τὸ φαρμάκι του. Προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ὁ παράδεισος, ποὺ ὑπάρχει μέσα σας, μετατραπεῖ σὲ κόλαση. 

Ο Χριστός σταμάτησε στο Λουγκουζί"..



Την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου στις 10.15.π.μ. στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής στο Πολυδένδρι Αττικής μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ,θα πραγματοποιηθεί  η παρουσίαση της 3ης αποστολής στην Ουγκάντα  με τίτλο : " Ο Χριστός σταμάτησε στο Λουγκουζί'.Στην εκδήλωση αυτή οι εθελοντές της  3ης αποστολής θα καταθέσουν τις προσωπικές τους εμπειρίες και μαρτυρίες ενώ θα παρουσιαστεί φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό από την αποστολή.


Στο τέλος της εκδηλώσεως θα πραγματοποιηθεί φιλανθρωπικό αφρικάνικο παζάρι με είδη που δημιουργούν οι ορθόδοξοι αδελφοί μας στην Ουγκάντα με σκοπό να ενισχυθεί η ιεραποστολή μας.
Ακόμα  θα  διατίθενται δωρεάν κουμπαράδες της Ιεραποστολής μας για όποιον θα ήθελε όλη τη διάρκεια του χρόνου να καταθέτει τον οβολό του για την ιεραποστολή.Η συλλογή των κουμπαράδων θα γίνει τον Ιούνιο του 2015 πριν δηλαδή την 4η αποστολή μας στην Ουγκάντα.
Σας περιμένουμε με χαρά!

Κυριακή Α΄ Λουκά: «... συσταίνουμε τον εαυτό μας ως υπηρέτες του Θεού.»




 Από τη δεύτερη επιστολή του Παύλου, αγαπητοί μου αδελφοί, προς τους χριστιανούς της Κορίνθου, είναι παρμένο το Αποστολικό ανάγνωσμα που διαβάσαμε πριν λίγο. Ας το ακούσουμε όμως πάλι στην απλούστερη δική μας γλώσσα για να κατανοήσουμε καλύτερα το περιεχόμενό του και να μπορέσουμε έτσι να ωφεληθούμε από τα νοήματά του.

 Γράφει λοιπόν ο Απόστολος των Εθνών Παύλος προς τους Κορίνθιους: «Αδελφοί μου, συνεργάτες του Θεού καθώς είμαστε, σας παρακαλούμε να μην αφήσετε να πάει χαμένη η χάρη του Θεού που δεχτήκατε, γιατί η Γραφή λέει: “Στον καιρό της χάρης σε άκουσα, και την ημέρα της σωτηρίας σε βοήθησα”. Να, τώρα είναι ο καιρός της χάρης, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας. Κανένα πρόσκομμα δεν φέρνουμε σε κανέναν, για να μη δυσφημηθεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συσταίνουμε τον εαυτό μας ως υπηρέτες του Θεού: με τη μεγάλη υπομονή μας, με τις θλίψεις, με τις δυσχέρειες, τις στενοχώριες, τις κακοποιήσεις, τις φυλακίσεις, τις εναντίον μας εξεγέρσεις, τις ταλαιπωρίες, τις αγρυπνίες, την πείνα. Συσταίνουμε τον εαυτό μας με την εντιμότητα, την γνώση της αλήθειας, την ανεκτικότητα, την καλοσύνη, τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, την ανυπόκριτη αγάπη, με το κήρυγμα για την αλήθεια, με τη δύναμη του Θεού, με τα όπλα της σωτηρίας τα επιθετικά και τα αμυντικά. Δοκιμάζουμε δόξα και ατίμωση, δυσφήμηση και έπαινο. Μας θεωρούν λαοπλάνους, και όμως λέμε την αλήθεια. μας αγνοούν και όμως γινόμαστε γνωστοί. φτάνουμε στον θάνατο, και να που ζούμε. μας βασανίζουν, αλλά δεν πεθαίνουμε. μας προξενούν στενοχώριες κι όμως πάντοτε χαιρόμαστε. είμαστε φτωχοί, κάνουμε όμως πολλούς να πλουτίσουν. τίποτα δεν έχουμε και τα πάντα κατέχουμε». (Β΄ Κορινθίους, κεφ. 6, στίχ. 1-10)
 Πολλές φορές ο Απόστολος Παύλος αναγκάστηκε να υπερασπιστεί την Αποστολική του ιδιότητα απέναντι σε όσους τον κατηγορούσαν ως λαοπλάνο και κακόβουλο. Υπερασπιζόταν την ιδιότητά του ως γνήσιου Αποστόλου του Ιησού Χριστού, όχι για να αποκαταστήσει στα μάτια των χριστιανών τον εαυτό του, αλλά για να στηρίξει το έργο του Ευαγγελίου που κλονίζονταν από τις κατηγορίες αυτές. Αυτό έκανε και στη δεύτερη αυτή επιστολή του προς τους χριστιανούς της Κορίνθου, τους οποίους είχαν ταράξει με το φανατισμένο κήρυγμά τους Ιουδαίοι από τα Ιεροσόλυμα.
 Θα περίμενε κανείς βέβαια, να απαντήσει στις κατηγορίες στρέφοντας τα δικά του «βέλη» κατά των αντιπάλων του. Ο Παύλος όμως δεν απαντά στην κακία με κακία. Αντίθετα περιορίζεται στο να μας μιλήσει με λόγια αληθινά «συσταίνοντας τον εαυτό του ως γνήσιο υπηρέτη του Θεού». Περιγράφει με ειλικρίνεια τη ζωή του, αφήνοντας τους ακροατές του να αποφασίσουν αν όντως είναι γνήσιος Απόστολος του Χριστού.
 Από τη μια λοιπόν, παρουσιάζει τα δεινά της ζωής του: θλίψεις, δυσχέρειες, στενοχώριες, κακοποιήσεις, φυλακίσεις, διωγμοί, ταλαιπωρίες, ξενύχτια, πείνα, κατηγορίες, απαξίωση, βασανισμοί, φτώχια ακόμα και θάνατος. Η ζωή του «υπηρέτη του Θεού», δεν είναι εύκολη, δεν είναι άνετη και τρυφηλή, δεν έχει τίποτα το ελκυστικό, δεν υπόσχεται πλούτο, τιμή και δόξα. Είναι γεμάτη θλίψη, αγωνία και πόνο, έτσι όπως ακριβώς την είχε περιγράψει στους μαθητές Του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, λίγο πριν παραδοθεί και ο ίδιος στα «χέρια ανθρώπων αμαρτωλών».
 Και ποια η στάση του «υπηρέτη του Θεού» απέναντι σε όλα αυτά; Η μεγάλη υπομονή, η εντιμότητα, η γνώση και το κήρυγμα της αλήθειας, η ανεκτικότητα, η καλοσύνη, ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος, η ανυπόκριτη αγάπη και η δύναμη του Θεού, που ενισχύει τον «υπηρέτη» του με όλα εκείνα τα πνευματικά όπλα που του είναι απαραίτητα για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της διακονίας του.
 Έτσι «συσταίνει» τη ζωή του «υπηρέτη του Θεού» ο Παύλος. Σε μας μένει όχι φυσικά να κρίνουμε την «αποστολικότητά» του, αλλά η ανάγκη να προβληματιστούμε για τη δική μας. Κι αυτό διότι «υπηρέτες του Θεού» είμαστε όλοι μας. Όλοι εμείς που μας αξίωσε η πρόνοια του ουράνιου Πατέρα μας να βαπτιστούμε στο όνομά Του και να λάβουμε το μεγάλο αξίωμα και την τιμή της χριστιανικής ιδιότητος. Είναι όμως η ζωή μας άξια για να χαρακτηριστεί ως ζωή ενός πραγματικού «υπηρέτη του Θεού»;  Έχουμε το θάρρος να «συσταίνουμε» τον εαυτό μας ως πρότυπο, όπως τολμούσε να κάνει ο Απόστολος Παύλος;  Είμαστε εφοδιασμένοι με όλα εκείνα τα «όπλα της σωτηρίας» που ακούσαμε πριν, για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες της ζωής του ορθόδοξου χριστιανού.
 Ας εξετάσουμε με ειλικρίνεια τον εαυτό μας αγαπητοί μου αδελφοί και ας προσπαθήσουμε με υπομονή και επιμονή να γίνουμε όντως γνήσιοι «υπηρέτες του Θεού». Αμήν.

Η προσευχή δεν είναι μαγειρική συνταγή!


Η προσευχή δεν είναι συνταγή για καλιτσούνια ή μουστοκούλουρα, ώστε να πρέπει να την εκτελέσεις τέλεια και προσεκτικά για να πετύχει. Καταρχήν δεν προσεύχομαι για να πετύχω, μα για να κοινωνήσω με τον Θεό μου, με ένα κομμάτι του εαυτού μου, που δεν έχω ενεργοποιήσει και δεν ξέρω ότι διαθέτω.
Όταν λοιπόν ακούω ότι, πρέπει να προσεύχεσαι έτσι, τόσες φορές επί τόσες μέρες, με αυτό τον τρόπο και αυτή την ώρα, και το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρο, αυτό που ζητάς θα γίνει, όχι γιατί ο Θεός γνωρίζει και θέλει, μα γιατί εκτέλεσες σωστά την συνταγή ως άλλος πνευματικός σεφ, τότε πραγματικά ναι, τρελαίνομαι… 

Είναι δυνατόν η προσευχή, που είναι μια από τις ανώτερες μορφές εσωτερικής έκφρασης και δημιουργίας, ανώτερη μορφή τέχνης, ως έλεγε ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ «η προσευχή είναι ατελεύτητος δημιουργία, και ανωτέρα πάσης τέχνης ή επιστήμη..», εμπειρική σχέση με τον Θεό, να μετατρέπεται σε γυμναστικές επιδείξεις, χημικές ενώσεις, και συνταγογραφούμενες ευκαιρίες; 
Δεν προσεύχομαι καλά και κακά, σωστά και λάθος, δεν ρωτάω ακούστηκε η προσευχή μου; τώρα θα γίνει αυτό που ζήτησα; Πόσο ακόμη να προσευχηθώ για να επιτευχθεί ο στόχος μου; Τώρα έπιασε η προσευχή που είπα; Έχει δύναμη με τον τρόπο που την έκανα;
Όλες αυτές οι ερωτήσεις και αγωνιώδης απορίες, είναι σεβαστές αλλά πολύ μακριά από αυτό που είναι η προσευχή. 
Στην προσευχή καλλιεργούμε μια σχέση. Ενωνόμαστε με τον μυστήριο ζώντος Θεού. Κοινωνούμε την αδυναμία μας και την αστοχία μας, με την πληρότητα Εκείνου. Ομολογούμε την ανεπάρκεια μας, και ζητάμε την αγάπη Του να αγκαλιάσει την αδύναμη φύση μας. Τον πόνο, τους καημούς και τα βάσανα μας, τα κάνουμε αιτία κουβέντας και κοινωνίας με τον Πατέρα μας.
Λέει ο Γέροντας Σωφρόνιος, «Να παρασταθεί κάποιος ενώπιον του Θεού δεν σημαίνει καθόλου να «σταθεί μπροστά στις εικόνες», αλλά να Τον αισθανθεί στο βάθος της συνειδήσεώς του ως Εκείνον που γεμίζει με την παρουσία Του τα πάντα. Να Τον ζήσει ως την αληθινή Πρωταρχική Πραγματικότητα από την οποία προέρχεται ο κόσμος στην τάξη της κατώτερης, δεύτερης δημιουργημένης κτιστής πραγματικότητος. Γι’ αυτό μπορεί να είναι κατάλληλη η κάθε στάση στην οποία βρίσκεται το σώμα: είτε κατακλίνεται, είτε βαδίζει, είτε κάθεται, είτε στέκεται και τα παρόμοια. Αν ο νους και η καρδιά σου δοκιμάζουν προσευχητική διάθεση κατά την ανάγνωση της Αγίας Γραφής, τότε μένε σε αυτήν όσο δεν διακόπτεται η προσευχητική αυτή διάθεση. Ο κανόνας είναι ο εξής: Κάθε λόγος, κάθε θέση του σώματος, στα οποία ο νους και η καρδιά ενώνονται σε μια ζωή της μνήμης του Θεού, δεν πρέπει να αλλάζει, ωσότου εξαντληθεί ο νους ή η καρδιά ή το σώμα.."..

Πάτερ, δεν πρέπει να έχω θέλημα;



Ερ.: Πάτερ, δεν πρέπει να έχω θέλημα;
Απ.: Εκ της φύσεως υπάρχει το θέλημα στον άνθρωπο. Το οποίο χωρίζεται στο φυσικό και στο γνωμικό θέλημα (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής).
Το φυσικό θέλημα είναι η δυνατότητα του λογικού όντος να θέλει, αλλά το τί θέλει διαμορφώνεται από την γνώμη του ανθρώπου και αυτό συνιστά το γνωμικό θέλημα.

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, χωρίς γνωμικό θέλημα, διότι το φυσικό Του θέλημα ολοκλήρωνε την ανθρώπινη φύση και ο ίδιος ήταν αναμάρτητος.
Δεν μπορούσε δηλαδή να αμαρτήσει, όπως σαφώς και δεν ήθελε, μιας και «θέλειν και δύνασθαι» ταυτίζονται στην Θεανθρωπότητά Του.
Πρέπει και εμείς λοιπόν να ταυτίσουμε το γνωμικό με το φυσικό μας θέλημα.
Άρα ο κάθε άνθρωπος έχει θέλημα, εκ των πραγμάτων, το θέμα είναι όμως να θέλει αυτό στο οποίο η ανθρώπινη φύση έχει κληθεί να γίνει μέσω του φυσικού θελήματος. Δηλαδή θεός.
Είναι αδύνατον να σωθεί κάποιος εάν δεν θέλει να σωθεί. Ο ίδιος ο Κύριος λέγει «όστις θέλει...» δηλαδή ξεκάθαρα παρουσιάζει την σωτηρία σαν επιλογή-θέληση του κάθε ανθρώπου.
Ο άνθρωπος λοιπόν θέλει, είναι στην φύση του...το θέμα είναι τί θέλει, που τον οδηγεί αυτό το θέλημά του.

Απολυτίκιον Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης