Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014

21 Νοεμβρίου: ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ.






      Στις 21 Νοεμβρίου, που η ορθόδοξη Χριστιανοσύνη γιορτάζει τα Εισόδια της Θεοτόκου, το Έθνος μας τιμά τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας.
      Στη μακρά και πολυτάραχη ιστορία του Ελληνισμού, το λαϊκό αίσθημα έχει συνδέσει το έθνος και την ελευθερία με τη θρησκεία, αναδεικνύοντας έτσι τη διαχρονική σύζευξη των δύο πόλων, της Πατρίδας και της Ορθοδοξίας. Αυτή η παράδοση και η πίστη του λαού μας καθιέρωσε και ως προστάτιδα των Ενόπλων μας δυνάμεων την Υπεραγία Θεοτόκο, την Παναγία. Υπό τη σκέπη της Υπερμάχου Στρατηγού, οι Ένοπλες Δυνάμεις έγραψαν λαμπρές σελίδες ελληνικής ιστορίας και δόξας, υπερασπίζοντας τα ιερά και όσια της πατρίδας, με περίσσευμα ανδρείας και θάρρους.

      Η σκέψη μας σήμερα, με ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη και θαυμασμό, στρέφεται στους υπερασπιστές των ιδανικών της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, που έπεσαν στα πεδία των μαχών και υψώνονται σε σύμβολα γνήσιου πατριωτισμού και αυτοθυσίας. Αλλά ακόμα και στο μέλλον, εάν κληθούν οι Ένοπλοι Δυνάμεις να υπερασπιστούν την πατρίδα μας, η μεγάλη χάρη της Θεομήτορος, θα είναι οδηγός για την ελευθερία και την ακεραιότητα του λαού και των εδαφών μας.
      21 Νοεμβρίου, ημέρα γιορτής των ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας, ημέρα γιορτής για τα στρατευμένα νιάτα του λαού μας. Αυτή την ώρα, είναι αναπόφευκτη η αναδρομή στην ιστορία της πατρίδας μας,  γιατί ‘’όποιος λαός ξεχνά την ιστορία του χάνεται’’, κατά παράφραση βέβαια της φράσης του Ουίστον Τσώρτσιλ ’’ ο λαός που ξεχνά την ιστορία του τη βρίσκει μπροστά του’’. Η ιστορία μας διδάσκει ότι, η πολεμική αρετή των Ελλήνων είναι συνυφασμένη με την εμφάνιση της Ελληνικής φυλής. Κληροδοτημένη από τους αρχαίους Έλληνες είναι η έκφραση της κύριας αποστολής των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδος: με τρεις λέξεις του Ομήρου "αμύνεσθαι περί πάτρης". Η περιφρούρηση της ελευθερίας της πατρίδος παραμένει και στην εποχή μας ως κύριος σκοπός των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας.          
      Οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες πολέμησαν κατά των Περσών στο Μαραθώνα και στις Θερμοπύλες αντίστοιχα, για ολόκληρη την Ελλάδα, Στη Σαλαμίνα συντρίβονται οριστικά τα όνειρα των επιδρομέων να κατακτήσουν την Ελλάδα.    Η προϊστορία των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδος, αφηγημένη από τον Όμηρο στην Ιλιάδα ,από τον Ηρόδοτο και από άλλους ιστορικούς της αρχαίας Ελλάδος, αλλά και του Μεσαιωνικού Ελληνισμού , του υπόδουλου Γένους και του επαναστατημένου το 1821 Έθνους, ενέχει μεγάλες ώρες ηρωικού ήθους, υψωμένες στη σφαίρα του θρύλου, καθώς και πολύτιμα διδάγματα πολεμικής τέχνης.
      Ο Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδόνας, ο οποίος οριοθέτησε μια νέα παγκόσμια εποχή, απέδειξε την εφευρετικότητα, την πολεμική τέχνη, το πολέμαρχο και το ακαταμάχητο στοιχείο των Ελλήνων εκείνης της εποχής.
      Το Ελληνικό πνεύμα υπέταξε, τους Ρωμαίους και έτσι γεννήθηκε η ελληνοχριστιανική βυζαντινή αυτοκρατορία που άλλαξε τη μορφή του τότε κόσμου.
      Ο πατριωτισμός των Ελλήνων ύστερα και από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως υπήρξε βαθύβλυστος και ανθεκτικός όσο ίσως ποτέ. Και δεν αναφερόταν μόνο στην ιδιαίτερη πατρίδα, ως τοπικός πατριωτισμός, αλλά μεγαλύνθηκε, ώστε να επεκταθεί σε ολόκληρο το Έθνος. Υπήρξε ακέραιος ελληνικός πατριωτισμός, χωρίς διάκριση, αλλά με ταύτιση Έθνους και πατρίδος. Το συγκλονιστικό μήνυμα "εάλω η πόλις" αποτυπώθηκε βαθιά στις συνειδήσεις των όπου γης Ελλήνων και με τα έκγονά του συναισθήματα πόνου, αλληλεγγύης, ελπίδας, συνέβαλε ισχυρά στη διάπλαση και διατήρηση της ηθικής συνοχής του υπόδουλου Γένους, υπό τη σκέπη εξ άλλου της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας.
    Αυτός, ο ακέραια εθνικός πατριωτισμός υποκίνησε την εθνεγερσία του 1821, το έτος της παλιγγενεσίας του Ελληνικού έθνους. Το γένος, γράφει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν υποτάχθηκε ποτέ. Είχε πάντα το στρατό του, τους αρματολούς και κλέφτες. Είχε πάντα τα κάστρα του. Οι Έλληνες με ένα ελαφρό στόλο και τα πυρπολικά τους, αντιμετώπισαν νικηφόρα τον τουρκικό στόλο που υπερτερούσε σημαντικά σε αριθμό πλοίων, σε μέγεθος και βαρύ οπλισμό.
      Ο Μακεδονικός αγώνας (1904-1908) ήταν συνέπεια της προσπάθειας αφελληνισμού της Μακεδονίας. Οι ελεύθεροι Έλληνες ξεσηκώθηκαν. Σταχυολογώ μερικούς από τους εθελοντές από όλη την Ελλάδα που συγκρότησαν ανταρτικά σώματα με επικεφαλής Αξιωματικούς και Υπαξιωματικούς  του Στρατού και του Ναυτικού και έσωσαν την Μακεδονία μας από τους κομιτατζήδες.
 Παύλος Μελάς(Μίκης Ζέζας), ο Τέλος Αγαπηνός (καπετάν Άγρας) , Νικόλαος Δουμπιώτης (καπετάν Αμύντας) και Κωνσταντίνος Μαζαράκης (καπετάν Ακρίτας).
Επίτευγμα των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδος, αλλά και της ορθής πολιτικής, υπήρξε η διπλασίαση το 1913 του εδάφους της Ελληνικής Επικράτειας και η επαύξησή του με τη Δυτική Θράκη το 1919. Επίτευγμα, έστω έμμεσο, των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ως ηθική αμοιβή των αγώνων και των θυσιών τους από το 1940 έως 1945, υπήρξε επίσης η Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.  
      Κατά τη διάρκεια του Β’  Παγκόσμιου πόλεμου, ενώ όλα τα κράτη παρεδίδοντο το ένα μετά το άλλο στη Ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία, η μικρή Ελλάδα των Σαλαμινομάχων και των Μακεδονομάχων βροντοφώνησε για άλλη μια φορά το γνωστό’’ Μολών λαβέ’’. ‘’ΟΧΙ’’. Γράφτηκαν νέες σελίδες δόξης και ηρωισμού στα βουνά της Πίνδου και τα οχυρά. Εκεί μέσα στη στυφή μυρωδιά του μπαρουτιού, το λασπωμένο χιόνι και την απόλυτη σιγή που προηγείται από τον ήχο της σάλπιγγας, είναι αμέτρητοι αυτοί που είδαν μία καστανή μαυροντυμένη γυναίκα, με ήρεμα χαρακτηριστικά και γλυκύτατα μάτια να τους οδηγεί στις τρομερές εφόδους. ‘’Είδαμε την Παναγιά να μας οδηγεί’’, γράφουν από το μέτωπο της Αλβανίας οι φαντάροι στα προσφιλή τους πρόσωπα.
Οπωσδήποτε η ψυχολογική τόνωση είναι εκ των ουκ άνευ γεγονός, και η τόνωση του ηθικού θεωρείται βασικό στοιχείο για την αγωνιστικότητα οποιασδήποτε στρατιωτικής δύναμης από την εποχή του Ομήρου μέχρι το Μέγα  Αλέξανδρο, αλλά και τους σύγχρονους στρατούς.
      Ασίγαστος ήταν ακόμη ο απόηχος του πολεμικού επταμήνου 1940-41, όταν η ελληνική ένοπλη αντίσταση προς τον αήττητο "Άξονα" της φασιστικής Ιταλίας και της Γερμανίας προσδιόρισε καίρια την έκβαση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπέρ της ελευθερίας των λαών. Και αυτό είναι το ενδοξότερο και σπουδαιότερο τρόπαιο του ελληνικού στρατού.
      Σήμερα, ζούμε σε μια εποχή που οι ισορροπίες διαταράσσονται και οι ανακατατάξεις διαδέχονται η μία την άλλη με ταχύτατους ρυθμούς. Στο περιβάλλον αυτό με τις δυναμικά μεταβαλλόμενες καταστάσεις, τις απρόβλεπτες συνθήκες και τα νέα δεδομένα, οι ένοπλες δυνάμεις τις χώρας ισχυρότερες από ποτέ άλλοτε προβάλλουν, καθόσον, συμβάλουν ουσιαστικά στην προώθηση της συνεργασίας και της ευημερίας κρατών και λαών και αποβλέπουν στην ειρήνη και στην παγίωση της δημοκρατίας, της σταθερότητας και της ασφάλειας της ευρύτερης περιοχής. Ταυτόχρονα, η προάσπιση των δικαιωμάτων άμυνας και ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών αποτελεί ανυποχώρητη προτεραιότητα. Υπάρχει όμως στην εποχή μας και άλλο πεδίο ειρηνικής αγαθοποιϊας των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδος. Πέραν από το κύριο έργο τους που είναι η διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας, η κοινωνική τους προσφορά είναι μεγάλη καθόσον, με την άμεση αρωγή σε θεομηνίες που πλήττουν κατά καιρούς διάφορες περιοχές της χώρας, συμβάλλουν στην ανακούφιση των πληγέντων.
Οι ένοπλες δυνάμεις της πατρίδας μας, ήταν , είναι και θα είναι το πλέον υγιές κομμάτι και οργανωμένο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Η εμπιστοσύνη των Ελλήνων σ’ αυτές είναι μεγάλη. Ο λαός τις θαυμάζει, τις σέβεται και τις εμπιστεύεται, ενώ οι σύμμαχοι και οι εταίροι μας τις επαινούν.
Την ημέρα αυτή που το Έθνος τιμά τους αμέτρητους ήρωες και υπερασπιστές του και την έχει αφιερώσει στις ένοπλες δυνάμεις, ας υποκλιθούμε σ΄ όλα τα στελέχη που στέκουν μέρα και νύκτα ακοίμητοι φρουροί των συνόρων (σε ξηρά, αέρα και θάλασσα) προκειμένου να υπάρχει ευημερία, ασφάλεια, ειρήνη και δημοκρατία .

Απολυτίκιο Άγ. Φιλήμων, Άρχιππου, Ονησίμου και Απφία - 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2014

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑ.wmv

Οι νέοι του σήμερα.



«Οι νέοι δεν νοιάζονται...
Οι νέα γενιά έχει πάρει τον κατήφορο...
Οι νέοι δεν έχουν ιδανικά...
Οι νέοι δεν πιστεύουν...
Οι νέοι είναι γεμάτοι πάθη...»
Όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά ακούμε καθημερινά από πιο μεγάλους -ηλικιακά- ανθρώπους οι οποίοι πλέον ως σωφρονισμένοι βάζουν διάφορες ταμπέλες στους νέους που συναντούν και γνωρίζουν.
Δηλαδή οι νέοι θα χαθούν; θα ρωτήσει κάποιος. Και βέβαια όχι.
Κατηγορούμε τους νέους ότι δεν νοιάζονται για τίποτα. Αυτό όμως είναι ψέμα. Οι νέοι νοιάζονται, απλά δεν νοιάζονται με την μικροπρέπεια που νοιάζονται οι ηλικιωμένοι.

Μπορούμε εμείς οι μεγαλύτεροι να επιπλήξουμε τους νέους για πολλά, όμως αν τους παρατηρήσουμε θα δούμε ότι κάνουν ότι τους μάθαμε, ότι τους διδάξαμε εμείς. Και τους διδάσκουμε ιδιοτροπίες και «εγώ».
Οι νέοι δεν απορρίπτουν τον Αληθινό Θεό, τον Θεό των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, απορρίπτουν τον θεοποιημένο μας ηθικισμό, τα «όχι», τα «μη», τα «πρέπει» μας....και καλά κάνουν.
Οι νέοι πιστεύουν πιο συνειδητά απ’ ότι οι μεγαλύτεροι οι οποίοι έχουν οριοθετήσει την πνευματική τους ζωή στον Κυριακάτικο εκκλησιασμό, την «παρθενική» τους ζωή (η οποία υφίσταται λόγο ηλικίας και διαφόρων άλλων περιστάσεων και όχι λόγο εγκράτειας και συνειδητής πνευματικής ασκήσεως), την παρακολούθηση εσπερινών ομιλιών αλλά και την καταδίκη των άνομων, αμαρτωλών, ξετσίπωτων, διαφορετικών ανθρώπων (κυρίως νέων) που «χρέος» έχουν απέναντι στον Θεό να τους ελέγξουν!
Κατηγορούμε εμείς οι μεγαλύτεροι τους νέους ότι δεν έχουν σεβασμό. Μα πώς να έχουν σεβασμό όταν εμείς δεν σεβόμαστε τις επιλογές τους, όταν δεν δεχόμαστε καμία κουβέντα τους η οποία θα έρθει σε αντίθεση με την αυθεντία μας.
 Πως να μας σέβονται οι νέοι όταν θέλουμε να επιβάλουμε τον σεβασμό ο οποίος ουσιαστικά είναι φόβος...
Διδάσκονται τα παιδιά μας στα σχολεία γράμματα (έτσι υποστηρίζουμε τουλάχιστον). Ίσως μάθουν να μετράνε, ίσως μάθουν ιστορία, ίσως μάθουν συντακτικό, ίσως μάθουν και χημεία και φυσική..."στείρες γνώσεις" οι οποίες όμως δεν θα τους κάνουνε καλύτερους ανθρώπους...συνανθρώπους.
Δεν θα μάθουν όμως ποτέ τους στο σχολείο να αγαπάνε, να συγχωρούν, να σέβονται, να ζουν ταπεινά, να  εγκρατεύονται...
Αυτά καλούνται οι γονείς να τα διδάξουν, οι οικείοι τους, η οικογένειά τους. Όχι με «πρέπει», όχι με απειλές, αλλά με το παράδειγμά τους.
Μην νομίζουμε ότι οι νέοι είναι ανόητοι. Μας παρατηρούν. Άλλα λέμε και άλλα κάνουμε. Άλλα ζητάμε απ’ αυτούς και τα αντίθετα πράττουμε εμείς στους άλλους.
Οι νέοι σήμερα είναι οι μεγάλοι του αύριο και οι μεγάλοι του σήμερα ήταν οι νέοι του χθες, μην το ξεχνούμε αυτό.
Λέμε «οι καιροί άλλαξαν», και είναι αυτές οι λέξεις η μόνιμη δικαιολογία για την δική μας ανικανότητα.
Οι καιροί ίσως άλλαξαν, το θέμα όμως είναι όχι αν «οι καιροί άλλαξαν»...αλλά το ότι αν δεν αλλάξουμε εμείς μην περιμένουμε τους νέους να αλλάξουν το αύριο...
Μην κατηγορούμε λοιπόν τους νέους. Αν θέλουμε να κατηγορήσουμε κάποιους είναι οι νέοι του χθες, δηλαδή εμάς που σαν νέοι δεν κάναμε την μεγάλη επανάσταση στις καρδιές μας. Μείναμε σε επαναστάσεις του δρόμου, της καταστροφής και όχι της έσωθεν αλλοίωσις. Αφήσαμε τα όνειρά μας στο παιδικό μας δωμάτιο και κάναμε την ζωή μας να φαντάζει σαν όνειρο...σαν ένα κακό όνειρο,που θέλεις να ξυπνήσεις.
Ας ξυπνήσουμε λοιπόν...

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ...

Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014

Το βολικό ή το άγνωστο;



- Να κοινωνήσω;
- Αυτά τα λέγαμε όταν ήσουν παιδί, όταν ήσουν νέος. Τώρα, θα το νιώθεις μέσα σου, και θα αποφασίζεις μόνος σου τη σχέση σου με το Χριστό. Δεν μπορεί μέχρι να γεράσεις να ρωτάς εμένα για το πότε θα κοινωνήσεις.
- Δηλαδή, χωρίς εξομολόγηση;

- Μα σε ξέρω, και σου διαβάζω την ευχή τόσες φορές, δεν είναι ότι κοινωνάς ανεξομολόγητος. Με τη λογική αυτή, θα πρέπει να με βλέπεις λίγη ώρα πριν από κάθε θεία Μετάληψη. Διότι, πάντα κάνεις κάποια αμαρτία, κάποιο λάθος. Τι θα γίνει, το φαντάζεσαι; Αν οι εκατοντάδες άνθρωποι που ξέρουμε, μας ρωτούσαν πριν από κάθε θεία Λειτουργία, δεν θα κάναμε άλλη δουλειά.
- Περίεργα μου ακούγονται αυτά.
- Μα είναι. Η κλήση του Χριστού στην ελευθερία Του, μας τρομάζει. Γι’ αυτό και θες να μπεις πάλι στο αγαπημένο σου ζεστό καλούπι, για να χουχουλιάσεις και να ηρεμίσεις. Το έχεις ανάγκη ακόμα, φαίνεται. Δεν σε κατηγορώ. Μα δεν μπορώ να το υπηρετώ κι εγώ μια ζωή για χάρη σου. Λυπάμαι. Αν το κουκούλι – καλούπι της πεταλούδας, δεν την κάνει ν’ ανοίξει μια μέρα τα φτερά της και να πετάξει, τότε θα ψοφήσει μέσα στην γνωστή ασφάλειά της. Μα δεν είναι πλασμένη γι’ αυτό. Πρέπει μια μέρα να γνωρίσει και τον "άγνωστό" της Ουρανό!!

Απολυτίκιο Άγ. Πρόκλου και Γρηγορίου - 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2014

Απολυτίκιο Προφήτου Αβδιού - 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Συγνώμη απ' την ζωή...



Κουράστηκες να υπολογίζεις τα πάντα στην ζωή σου ε; Να νιώθεις ενοχές και ανασφάλειες για κάθε κίνηση ή συναίσθημα σου. Κουράστηκες να περιμένεις την ζωή κι αυτή να αργεί πάντα μια μέρα.. Πες το.. μην φοβάσαι. Ομολόγησε το. Μα όχι σε εμένα. Στον εαυτό σου να το πεις. Με εκείνον που χρόνια τώρα προσπαθείτε να αλληλοεξοντωθείτε. 
Μίλα του, πες του, «με κούρασες ρε μπαγάσα, σε κούρασα κι εγώ καρδιά μου. Με πλήγωσες πολύ, σε λάβωσα. Με παίδεψες και εγώ σε τυράννησα ασύστολα και αυτοκαταστροφικά. Τα θέλω και τα όνειρα σου τα κατέστρεψα με αδιόρατη χαρά.

Δεν ξέρω πως έγιναν έτσι τα πράγματα, πως τα έφερε έτσι η ζωή και ζήσαμε σαν δυο μεγάλοι εχθροί. Σαν να μην είμαστε ένα, μα δυο, αντίπαλοι και διαφορετικοί.. Καθημερινά ο ένας πολεμούσε τον άλλο, προσπαθούσαμε με αβυσσαλέο μίσος να αλληλοεξοντωθούμε.
Ξέρεις τι λέω εαυτέ μου; Να.. τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια σε μάχες και έριδες, σε ενοχικά κυνηγητά δίχως ανάσες και σε φόβους χωρίς ξημέρωμα, να δώσουμε τα χέρια. Να συμφιλιωθούμε, να πούμε φτάνει. Να μην είμαστε δυο, μα ένα. Όχι εχθροί μα φίλοι σε ένα κοινό δρόμο. Χέρι χέρι να πάμε στην νίκη του θανάτου. Μην τον αφήνουμε να γελάει ειρωνικά που σκορπάμε τις ώρες και τις στιγμές μας, σε αδελφοκτόνες μάχες. Να με κάνεις μια αγκαλιά και εγώ μια πιο μεγάλη.
Και να πάμε ξέρεις πού; να πάμε σε ένα ψηλό σημείο, σε ένα λόφο, να σταθούμε μια χαραυγή, κι να πούμε για πρώτη φορά ένα μεγάλο συγνώμη στον Θεό και την ζωή που σκορπίσαμε σε μέρες νόθες….»
«Να κάτσουμε να κλάψουμε πικρά, να πούμε συγνώμη στην ζωή πρώτη φορά».