ΕΥΧΗ , ΝΗΨΙΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑ

 Ωστόσο, είναι πολλοί εκείνοι που αναρωτιούνται κατά πόσο είναι δυνατόν, με τις σημερινές συνθήκες, να τηρηθή και να εφαρμοσθή η αγιογραφική εντολή του «αδιαλλείπτως προσεύχεσθε» μέσα στον κόσμο.

Όμως ,τίποτε δεν μας εμποδίζει μέσα στην ησυχία της νύχτας, μόνοι μας, να αρχίσουμε μια αυστηρή αυτοεξέτασι των έργων, των λόγων και των σκέψεών μας (συγκαταθέσεις λογισμών) και συνειδητοποιώντας την αμαρτωλότητά μας να θυμηθούμε τον θάνατο, την κόλασι και την Κρίσι. Και τότε να στενάξουμε, να πενθήσουμε, να συντριβούμε, να ταπεινωθούμε, και να κλαύσουμε, ζητώντας επίμονα το έλεος του Θεού, άλλος δέκα λεπτά, άλλος είκοσι, άλλος μία ώρα, άλλος όσο περισσότερο μπορεί. Και τότε «γνώσομεν ησυχίας ωφέλειαν» και την αξίαν της αγίας και Νοεράς Προσευχής και πνευματικής αυτής εργασίας!

Επί πλέον, αυτό το έργο θα είναι και μια τροφοδοσία της πνευματικής –ας πούμε- «μπαταρίας» της νήψεως σε ολόκληρη την ύπαρξί μας που το θεοφόρο ρεύμα της θα τονώσει όλες τις ηθικές δυνάμεις της ψυχής έναντι στον αγώνα της κάθε ημέρας , των νοητών εχθρών, της σαρκός, του κόσμου και του διαβόλου. Και συγχρόνως, μαζί με τα δάκρυα της μετανοίας, θα είναι κι ένα πλύσιμο, άμα και καθάρισμα όλων εκείνων των λεκέδων, που δημιούργησε η αμαρτία στον χιτώνα της ψυχής μας∙ θα είναι μια αναζωπύρωσις της σπίθας του παναγίου πνεύματος της θείας εκείνης φλόγας, που θα γίνη «πυρ καταναλίσκον», για να πετύχουμε το καυτηρίασμα των πολυκέφαλων θηρίων των παθών και των αδυναμιών μας, της κακής κλίσεως και ροπής , που έχουμε μέσα μας∙ θα είναι ακόμα ένα άνοιγμα του νου, ένας φωτισμός για την γνώσι των θείων πραγμάτων∙ θα είναι τέλος και μια σταθερή ανάβασις στην νοητή κλίμακα των αρετών, που ξαναφέρνουν πίσω τον Άσωτο και χαμένο γυιό στον σπλαγχνικό Πατέρα.

Και τότε Εκείνος με πολλή αγάπη και στοργή θα του βάλει δακτύλιον στην χείρα, σανδάλιο στους πόδας και στέφανον επί της κεφαλής, ενώ συγχρόνως θα τον ντύση και με την θεοϋφαντο στολή της ταπεινώσεως . Και αυτό δεν γίνεται, αν δεν περιφρουρήσουμε τον εαυτό μας στο περιβάλλον που ζούμε, με την νήψι, την προσοχή και την Νοερά προσευχή.

Να λοιπόν, τί μπορεί να προσφέρη σ’ εμάς, που βρισκόμαστε μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, η εργασία της Νοεράς προσευχής κατά τη διάρκεια της Νυκτός. Έτσι θα μπορούμε να πούμε, σαν τον όσιο Πέτρο τον Δαμασκηνό στον κάθε λογισμό που θα μας έρχεται, τα εξής: «Δεν ξεύρω, λογισμέ, ποιός είσαι. Ο Θεός μόνο το γνωρίζει. Πάντως είτε καλός είτε κακός , εγώ στα παντοδύναμα Χέρια Του επέρριψα και επιρρίπτω τελείως τον εαυτό μου και «Αυτώ μέλει περί εμού». Διότι όπως από το μηδέν, από την ανυπαρξία, με έκανε άνθρωπο με λογική ψυχή, θέλει να με σώση, «ος πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι». Και επειδή αυτό εξαρτάται κατά ένα μέρος και από την δική μας θέλησι, προαίρεσι και αγώνα, στο ασθενές θέλημά μας  έρχεται αρωγός το παντοδύναμο θέλημα του Αγίου Θεού, που έσκυψε ως Θεός Άναρχος και έγινε άνθρωπος , Θεάνθρωπος, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, για να σηκώση το πεσμένο πλάσμα Του.

Και όπως τότε, έτσι και τώρα κατά το «αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου», ανίσταται οι παραλελυμένοι εκ των παθών πόδες ημών, και πλέον διαθέτουμε την προαίρεσι, τον χρόνο, την νήψι, την αδιάλειπτη προσευχή, την προσοχή, ώστε να μην ξαναπέσουμε στην αμαρτία και ξαναβρεθούμε «βόσκοντες χοίρους και εσθίοντες από τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας»…

Απολυτίκιο Αγ. Διονυσίου του Αρεοπαγίτου - 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ο ναυαγός και η Πρόνοια του Θεού.

Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ΄ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών.

Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του ξέσπασε σε δάκρυα.

“Γιατί, Θεέ μου;”, άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου.

Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία.

“Πως με βρήκατε σε τούτη την ερημιά”; τους ρώτησε.
“Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες”!

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι.
Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού.

Γιατί στ΄ αλήθεια:“Τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν” (Ρωμ. 8, 28).

Η υπερπροστασία βλάπτει σοβαρά το παιδί!

Η αγάπη θεωρείται η κύρια πηγή έμπνευσης τόσο στην ανατροφή των παιδιών μας , όσο και στη ζωή μας εν γένει. Η αγάπη μάλιστα, σχεδόν πάντοτε, ταυτίζεται με την έννοια της προσφοράς και της θυσίας, που δεν αφήνει περιθώριο στον άλλο να είναι δυσαρεστημένος και απογοητευμένος, που δεν του δίδει το δικαίωμα να αισθανθεί περιφρονημένος, αλλά και να νομίζει ότι κάτι του λείπει από την ζωή του. Έτσι είμαστε ως γονείς πάντοτε πρόθυμοι να ικανοποιήσουμε κάθε επιθυμία των παιδιών μας, εργαζόμαστε σκληρά για να μπορέσουμε να τους προσφέρουμε ένα καλύτερο μέλλον και κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε αυτά να μην αισθάνονται μειονεκτικά έναντι των συνομιλήκων τους, τόσο σε ό,τι αφορά στις δυνατότητες για μόρφωση, αλλά και στο ντύσιμο, στην διασκέδαση, στα καταναλωτικά αγαθά. Όλα αυτά τα θεωρούμε αγάπη και μόνο αγάπη, κι έτσι αισθανόμαστε γονεϊκά επαρκείς, από την στιγμή που δεν υπάρχει καθήκον έναντι των παιδιών μας που να μην έχουμε εκπληρώσει.
Η γονεϊκή μας επάρκεια, όμως, κρίνεται από τον τρόπο καθοδήγησης των παιδιών μας σε κάποιες στιγμές της οικογενειακής καθημερινότητας. Από εκεί ξεκινούν προβληματισμοί κατά πόσον έχουμε εντρυφήσει στην αληθινή αγάπη και όχι σε εξιδανικευμένες μορφές της που συνήθως οδηγούν την ανατροφή στην αποτυχία. Γιατί η αληθινή αγάπη εμπεριέχει στοιχεία όπως η υπευθυνότητα, η άσκηση, η ανοχή και ο προβληματισμός, που δεν μπορούν να απουσιάζουν από τον τρόπο ανατροφής. Τα στοιχεία αυτά καλλιεργούν την προσωπικότητα του παιδιού και της προσδίδουν την διάσταση της ελευθερίας, που κρύβεται σ’ αυτά.
Για παράδειγμα, η υπευθυνότητα στην ζωή των παιδιών μας φαίνεται από το αν ενθαρρύνονται από το οικογενειακό πρόγραμμα να συνεισφέρουν στην καλή λειτουργία του σπιτιού, τόσο σε ό,τι αφορά στον εαυτό τους, όσο και στο σύνολο.
Απλές δουλειές, όπως το να στρώνουν το κρεβάτι τους και να τακτοποιούν το δωμάτιό τους και τα προσωπικά τους είδη, να συμβάλλουν στο στρώσιμο και στο μάζεμα του τραπεζιού ή να βοηθούν στην καθαριότητα του σπιτιού και να κάνουν εξωτερικές εργασίες (όπως να αγοράζουν τρόφιμα που χρειάζεται η οικογένεια), δίνουν στα παιδιά την αίσθηση ότι, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, και η δική τους προσφορά οδηγεί στην καλή λειτουργία του σπιτιού.
Η υπευθυνότητα όμως έχει να κάνει και με την πρόοδο του παιδιού. Από τα πρώτα σχολικά βήματα στόχος των γονέων θα πρέπει να είναι το παιδί να διαβάζει μόνο του και να προοδεύει στις σχολικές και εξωσχολικές υποχρεώσεις του με κριτήριο τον προσωπικό του κόπο. Αν οι γονείς διαβάζουν το παιδί, ή ακόμα χειρότερα, διαβάζουν οι ίδιοι για λογαριασμό του παιδιού, του κάνουν τις εργασίες του ή στέκονται με το βιβλίο για να τους πει το παιδί το μάθημα, τότε μπορεί να το βοηθήσουν πρόσκαιρα, αλλά στην ουσία, καλλιεργούν μια στάση εξάρτησης και ανελευθερίας του παιδιού , το οποίο δεν μπορεί από μόνο του να προχωρήσει. Παράλληλα, οι γονείς μπορούν ναν διδάξουν στο παιδί τρόπους και στάσεις συμπεριφοράς και αγωγής στον δρόμο, στις ενθαρρύνοντας βαθμιαία το παιδί από μόνο του να γνωρίζει πώς θα μπορέσει, όντας ανεξάρτητο, και να αξιοποιεί το χρόνο του, αλλά και να στέκεται στα πόδια του.
Η υπερπροστατευτικότητα των γονέων δεν ωφελεί. Αντίθετα, γίνεται βαρίδι για το παιδί, το οποίο την αισθάνεται ως έλλειψη εμπιστοσύνης και ή θα αναπτύξει χαμηλή αυτοεκτίμηση, που σημαίνει φόβο για τη ζωή και προσκόλληση στο σπίτι, ή, κάποια στιγμή, θα ανεξαρτητοποιηθεί με οργή έναντι των γονέων του, με συνέπειες αρνητικές. Η καλλιέργεια της υπευθυνότητας και καθιστά το παιδί συνειδητή προσωπικότητα και του μαθαίνει ότι με τον κόπο του θα μπορέσει να λειτουργήσει συλλογικά.
Η υπευθυνότητα είναι στοιχείο της πνευματικής ζωής του ανθρώπου. Η Εκκλησία δεν θέλει τους πιστούς άβουλους οπαδούς , αλλά προσωπικότητες που αναλαμβάνουν την ευθύνη τόσο για τη ζωή τους, όσο και για τη σχέση τους με τον Θεό, τον πλησίον, τον κόσμο. Αν θέλουμε να μιλούμε για γνήσια αγάπη τόσο στη ζωή μας , όσο και στην οικογένεια, αλλά και το κοινωνικό σύνολο, χρειάζεται να την συνδυάσουμε με την ελευθερία της ευθύνης για την ζωή, τόσο την εδώ όσο και την αιώνια. Γιατί, τελικά, ο γονέας που πιστεύει στον Χριστό, αφού κάνει αυτό που μπορεί για τα παιδιά του, κι αυτή είναι η θυσία, αφήνει τον Κύριο να φωτίσει και να στηρίξει τις προσπάθειές τους. Κι εκείνος, παραμένει πιστός σύμβουλός τους και έτοιμος να χαρεί με την χαρά τους και να συμπαρασταθεί στην λύπη τους.
Όχι όμως να ζήσει για λογαριασμό τους!

ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΑΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΩΘΗΚΑΝ

α) Απ. Παύλος

Τί ήταν ο Απ. Παύλος πριν γνωρίσει στη Δαμασκό το Χριστό; Βλάσφημος, διώκτης, υβριστής του Χριστού, άγριος άνθρωπος. Επειδή όμως έδειξε προθυμία, ελπίδα στο Θεό, επειδή δεν κυριεύθηκε από απόγνωση, λύπη αφόρητη, απελπισία, σηκώθηκε από την πτώση του και έγινε ισάγγελος άνθρωπος, Απόστολος του Θεού, ο πρώτος μετά Χριστόν!

β) Ο ληστής στο σταυρό.

Οι Εβραίοι για να γελοιοποιήσουν το Χριστό, σταύρωσαν δεξιά και αριστερά τους δύο κακούργους, δύο ληστές.

Ο ένας ληστής παρασύρθηκε από τον όχλο που λοιδορούσε το Χριστό και άρχισε και αυτός ειρωνείες.

-     Αν είσαι συ ο Χριστός, κατέβα από το σταυρό, σώσε τον εαυτό σου και εμάς!

Ο άλλος, όταν είδε τ’ ανεξήγητα φυσικά φαινόμενα, την ανεξήγητη πραότητα , ανεξικακία, όταν  άκουσε: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς∙ οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι», συγκλονίστηκε, έγινε σεισμός μετάνοιας και πίστεως μέσα του. Μετάνιωσε για τα έργα του, πίστεψε ότι έχει μπροστά του κάποιον αναμάρτητο, πανίσχυρο, κραταιό και δυνατό Θεό!

-     Κανένας άνθρωπος , συλλογίστηκε ο ληστής, δεν έχει τόση ψυχική δύναμη ώστε να συγχωρεί πανεύκολα, ήρεμα, τους σταυρωτές Του. Άρα, είναι υπερφυσικός, υπεράνθρωπος , Θεός.

Στρέφεται με θυμό προς τον …συνάδελφό του κακούργο και του λέει:

-     Καλά, εσύ δεν φοβάσαι καθόλου το Θεό; Εμείς τώρα παθαίνουμε άξια με τα έργα μας. Αυτός όμως ο άνθρωπος δεν έκαμε τίποτα κακό.

Συγκλονίζεται ο ληστής. Δάκρυα κυλούν στα μάγουλά του. Στρέφεται μ’ ελπίδα στο Χριστό.

«Αυτός είναι Θεός, συγχωρεί όλες τις αμαρτίες , ας συγχωρήσει και μένα τον αμαρτωλό».

-     Ω!  Κύριε,  μνήσθητι μου ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου.

Ο Χριστός δεν ωμιλούσε καθόλου. Τότε όμως άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και του λέγει ήρεμα:

-      Αληθῶς σοι λέγω, σήμερον μετ' ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ.

Πρώτος που μπήκε στον Παράδεισο υπήρξε ένας ληστής , ένας δολοφόνος, ένας φονιάς.

Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος α) μπορεί να μετανοήσει έστω και την τελευταία στιγμή, β) δεν φταίει ο τόπος για το κατρακύλισμα ή τη μετάνοια, αλλά ο τρόπος, η προαίρεση!

Άγγελοι κατρακυλούν από τον ουρανό, οι πρωτόπλαστοι αμαρτάνουν μέσα στον παράδεισο!

Ο π. Πορφύριος συχνά έλεγε «Και στην Ομόνοια μπορεί κανείς να γίνει άγιος».

γ) Ο τελώνης στην παραβολή του Φαρισαίου

Ο Φαρισαίος υπερηφανεύεται αλαζονικά, κατακρίνει όλο τον κόσμο, ακόμη και τον ταλαίπωρο τον Τελώνη, που κλαίει παράμερα σε κάποια ήσυχη γωνιά του ναού.

Ο Τελώνης αποδέχεται την κατάκριση, χτυπά το στήθος του, μετανοεί, δεν απελπίζεται για την σωτηρία του, ελπίζει, πιστεύει, ταπεινοφρονεί, επιμένει, κλαίει, οδύρεται, επιστρέφει «δεδικαιωμένος» στο σπίτι του, ξεπερνά τον Φαρισαίο!

δ) Ολόκληρη πόλη η Νινευί!

Η απόφαση του Θεού τους ωδηγούσε σίγουρα στην απελπισία, γιατί ο Ιωνάς δεν είπε «αν μετανοήσετε θα σωθείτε», αλλ’ απλά τους προειδοποίησε «ακόμη τρεις ημέρες και η Νινευί θα καταστραφεί».

Ο Θεός απειλεί ρητά, κατηγορηματικά, τελεσίδικα, ο προφήτης φωνάζει , διαμαρτύρεται, επιβεβαιώνει ότι η καταστροφή δεν επιδέχεται αναβολή ή περιορισμό.

Κανονικά οι Νινευίτες έπρεπε ν’ απελπιστούν, να τα βάψουν μαύρα. Αυτοί όμως δεν κυριεύονται από απόγνωση , ούτε παρατούν τις καλές ελπίδες. Η σωτηρία της Νινευί, η συγχώρηση της πόλεως χόλωσε τον προφήτη Ιωνά , φανέρωσε όμως την άκρα φιλανθρωπία του Θεού, γιατί συμφιλιώθηκε μαζί της, όταν ειλικρινά μετενόησαν».

[ Γι’ αυτό ακριβώς δεν πρέπει να απελπίζεσαι καθόλου, αν μετανοείς! Το πιο ισχυρό όπλο του διαβόλου είναι η απόγνωση, η απελπισία.

·      Τα πονηρά πνεύματα χαίρονται, όταν οι άνθρωποι αμαρτάνουν, όταν όμως απελπίζονται, χορεύουν, χοροπηδούν, γελούν, ευφραίνονται!

·      Η απελπισία του ανθρώπου είναι άφατη ευφροσύνη του διαβόλου! ]

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου. (1η Οκτωβρίου)

Ένα από τα πολλά ονόματα που προσδίδουμε στην Παναγία μας είναι Γοργοεπήκοος και η ομώνυμη θαυματουργή εικόνα της βρίσκεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους από το 1646. Εκεί, όπως αναφέρεται στο ιστορικό της Μονής, "λάμπει ως πολύφωτος σελήνη, σαν άριστος κυβερνήτης και σοφός οικονόμος το διακυβερνά", φυλάσσοντας από κάθε προσβολή και επήρρεια τους ασκομένους σε αυτό οσίους πατέρες, αλλά και όσους προστρέχουν σ' εκείνη με πίστη, ζητώντας την βοήθεια της. Και γενικά διαφυλάττει και γοργώς και προθύμως υπακούει και ελεεί όλους, όσοι την ευλαβούμαστε και την επικαλούμαστε με πίστη.

Όπως αναφέρει στο Συναξάρι Ο όσιος Νικόδημος, στη Μονή του Δοχειαρίου, στο δεξί μέρος της Τραπέζης του Μοναστηρίου, βρισκόταν μια παλαιά εικόνα της Παναγίας. Οι πατέρες της Μονής αναφέρουν ότι είχε αγιογραφηθεί από την εποχή του κτήτορος της Μονής Νεοφύτου, τον 11ο αιώνα. 

Το έτος 1646, που ήταν ένα έτος πολύ δύσκολο για την Ιερά Μονή, διότι δεν είχε τα απαραίτητα χρήματα για να πληρώσει τους καθορισμένους φόρους στους Τούρκους κατακτητές, ο τραπεζάριος του Μοναστηριού, περνούσε μπροστά από αυτήν την εικόνα συνεχώς, ακόμα και τη νύχτα βαστάζοντας στα χέρια του αναμμένα δαδιά. Μια βραδυά, εκείνο το έτος, λοιπόν, καθώς περνούσε και πάλι μπροστά από την εικόνα της Θεοτόκου, ακούει φωνή να βγαίνει από την εικόνα και να του λέει: 
"Μην περνάς από εκεί και μαυρίζεις τον τόπο με καπνό". Ό μοναχός νομίζοντας ότι κάποιος άνθρωπος φώναξε, καταφρόνησε τη φωνή και δεν έδωσε σημασία.

Μετά από λίγες ημέρες, κι ενώ εκείνος συνέχιζε να περνάει μπροστά από την εικόνα με αναμμένα τα δαδιά, ακούει και πάλι τη φωνή να του λέει: '"Ώ Μοναχέ αμόναχε, έως πότε θα συνεχίσεις να καπνίζεις τη μορφή μου και να με μαυρίζεις ατιμώντας με;". Και συγχρόνως με τη φωνή έχασε ο ταλαίπωρος το φως του κι έμεινε τυφλός. 

"Ετσι καταλαβαίνοντας το σφάλμα του, ότι δηλαδή καταφρόνησε την πρώτη φωνή και δεν υπάκουσε, κατασκεύασε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και την παρακαλούσε συνεχώς να του συγχωρέσει αυτό το εξ' απροσεξίας αμάρτημα και να του χαρίσει το φως του, ώστε βλέποντας την Αγία Εικόνα της να την δοξάζει και να την ευχαριστεί πάντοτε.

Και η Παναγία μας, εισάκουσε την προσευχή του και του είπε: "Ιδού, από σήμερα σου χαρίζω το φως και πρόσεξε στο εξής να μην περάσεις με αναμμένα δαδιά, γιατί εγώ είμαι η Κυρία της Μονής αυτής και γοργά υπακούω σ' εκείνους που με επικαλούνται και τους χαρίζω τα προς σωτηρία αιτήματά τους, διότι καλούμαι Γοργοεπήκοος".

Από τότε η Αγία αυτή εικόνα ονομάζεται Γοργοεπήκοος, γιατί πραγματικά με τα θαυμαστά έργα της συνεχώς αποδεικνύει ότι γρήγορα υπακούει σ' εκείνους που προστρέχουν σ' αυτήν με ευλάβεια και πίστη.

Και πραγματικά η χάρη της ενεργεί πάμπολλα θαύματα όχι μόνο στο Άγιο Όρος, αλλά και έξω από αυτό, σε πόλεις και χωριά, σε ολόκληρη την Ελλάδα, αλλά και σε άλλα μέρη, όπου την ευλαβούνται και την επικαλούνται. Η Παναγία η Γοργοεπήκοος είναι πολύ θαυματουργή, ιατρεύει διάφορες ασθένειες, χαρίζει παιδιά σε άτεκνα ζευγάρια, φανερώνει απολεσθέντα αντικείμενα, προστατεύει όσους κινδυνεύουν στη θάλασσα, λυτρώνει όσους αιχμαλωτίζονται, θεραπεύει από τον πονοκέφαλο και την κόπωση, ανορθεί τους παραλύτους, χαρίζει το φως στους τυφλούς, θεραπεύει από θανατηφόρες ασθένειες, διώκει τις ακρίδες από τα χωράφια και άλλα πολλά θαυμαστά που βρίσκονται γραμμένα στη Μονή Δοχειαρίου, ως θαυματουργές επεμβάσεις της Παναγίας της Γοργοεπηκόου.

Όταν λοιπόν θεραπεύθηκε από την τύφλωση του ο τραπεζάρης Μοναχός, ονόματι Νείλος, οι πατέρες της Μονής έφτιαξαν στο χώρο αυτό ένα παρεκκλήσι προς τιμήν της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου, αφού η ίδια η Παναγία χαρακτήρισε τον εαυτό της με το επίθετο αυτό. Εκεί τελείται δύο φορές την εβδομάδα η θεία Λειτουργία, εκεί γίνονται οι κουρές των μοναχών και καθημερινά, πρωί και βράδυ, ψάλλονται παρακλήσεις μπροστά στην ιερή εικόνα.

Η πρώτη αγιογραφηθείσα εικόνα της Παναγίας στη Μονή Δοχειαρίου, που έγινε το 1563, την αναφέρει ως Βρεφοκρατούσα, Φοβερά Προστασία και Γοργοεπήκοο. Πρέπει να επισημάνουμε λοιπόν, ότι η Παναγία όταν μίλησε στο μοναχό δεν χρησιμοποίησε για τον εαυτό της κανένα από τα ονόματα που ήταν γραμμένα στην τοιχογραφία, δηλαδή Γοργοεπήκοος, Βρεφοκοατούσα , Φοβερά Προστασία, αλλά κράτησε για τον εαυτό της το όνομα Γοργοεπήκοος, δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό ότι υπακούει γρήγορα στις δεήσεις των πιστών και κατ' επέκταση ότι η υπακοή παίζει το σημαντικότερο ρόλο στη σωτηρία των ανθρώπων.

Μετά το θαύμα στο μοναχό Νείλο, στον οποίο χάρισε πάλι το φως του, η Παναγία μας θέλησε να δείξει μια άλλη ιδιότητά της, ένα άλλο χάρισμα για τη σωτηρία και την πνευματική προκοπή των ανθρώπων κι έδωσε στον εαυτό της το όνομα Γοργοϋπήκοος, τονίζοντας το έργο της διακονίας. Όπως και ο Υιός της, έτσι κι εκείνη διακονεί με άπειρους τρόπους τη σωτηρία μας. Κι όπως με την υπακοή της τότε στα λόγια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ συνέβαλε στη σωτηρία μας, έτσι και τώρα, ως υπακούουσα στα αιτήματά μας, επαναλαμβάνει με ταπείνωση:

"ιδού η δούλη Κυρίου". Έτσι βοηθάει και σώζει γρήγορα όσους με πίστη καταφεύγουν σε αυτή και την επικαλούνται και την τιμούν ως Γοργοεπήκοο. Έκτοτε πολλές εικόνες, εκκλησίες, αλλά και μονές τιμούν την Παναγία την Γοργοεπήκοο, όπως άλλωστε κι εμείς που αποφασίσαμε με ευλάβεια να αφιερώσουμε το εσωτερικό παρεκκλήσιο του Μοναστηριού μας στο άγιο όνομά της.

Γιατί πραγματικά αισθανόμαστε πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε από τις πρεσβείες, τις μεσιτείες και την μητρική προστασία Της στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Η Μητέρα του Κυρίου μας μεριμνά γοργά για τη σωτηρία όλων μας και αναδίδει χάρη σε όλους όσους την επικαλούνται με πίστη, ελπίδα και αγάπη. Ας Την επικαλούμαστε πάντοτε, ας ψάλλουμε την Παράκλησή Της και ας Την πανηγυρίζουμε την ημέρα της εορτής Της, την 1η Οκτωβρίου.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Η άσκηση και η εγκράτεια δεν είναι μόνο για τους μοναχούς!

Πολλά μπορείς να κάνεις, για ν’ απομακρύνεις τη σαρκική επιθυμία. Και ποια είναι αυτά; κόποι, μελέτη, αγρυπνίες, νηστείες. «Γιατί τα λες αυτά σ’ εμάς, που δεν είμαστε μοναχοί;», ρωτάνε μερικοί.

Δεν τα λέω εγώ. Τα λέει ο απόστολος Παύλος: «Να αγρυπνείτε και να επιμένετε στην προσευχή» (Εφ. 6:18) και «Μη φροντίζετε να ικανοποιείτε τις αμαρτωλές επιθυμίες της σάρκας» (Ρωμ. 13:14). Αυτά δεν τα έγραφε για μοναχούς (δεν υπήρχαν τότε), αλλά για όλους όσους ήθελαν να ζουν χριστιανικά ακόμα και μέσα στις πόλεις.

Το βαθύτερο νόημα της ζωής.

Πρώτα πιστεύουμε στον Θεό και ύστερα αγαπάμε τόν Θεό και την εικόνα του, τόν άνθρωπο. Ή πίστη αυξάνει με την προσευχή. «Πρόσθες ήμΐν πίστιν».
«Όπως έχω καταλάβει, όλο τό κακό προέρχεται άπό την απιστία. Όταν ό άνθρωπος δέν πιστεύη στον Θεό, θέλει νά γλεντήση την ζωή του. Γι' αυτό και επιδίδεται σέ κάθε είδους αμαρτία».
«Ό άνθρωπος πρέπει νά συλλαβή τό βαθύτερο νόημα τής ζωής, ότι αυτή ή ζωή είναι νά ετοιμαστούμε γιά τήν άλλη. Από κει καί πέρα, όπως ένας πού ταξιδεύει νά πάη κάπου χρειάζεται έναν οδηγό, έτσι καί γιά τό ουράνιο ταξίδι, πρέπει νά βρή έναν οδηγό (Πνευματικό). Μετά, νά τόν βάλη σέ ένα πρόγραμμα, λίγη μελέτη, λίγη προσευχή, νά άποφεύγη τίς αφορμές τής αμαρτίας, καί τό κοσμικό φρόνημα πού είναι τό χειρότερο άπ' όλα. Οπότε έτσι ή καρδιά του θά είναι στον Χριστό».
«Πρέπει νά αγωνιστούμε μέ φιλότιμο νά σωθούμε, γιά νά μή λυπήσουμε τόν Χριστό. Θά μάς πει ό Χριστός: «Παιδί μου έγώ έκανα τόσα γιά νά σέ σώσω. Έχυσα τό αίμα μου καί ύπέμεινα τόσα πάθη, έσύ τί έκανες γιά νά σωθής»;
«Ό κάθε άνθρωπος πρέπει νά βρή καί νά άγιάση τήν κλίση του. Ό προκομμένος άνθρωπος, όπου καί νά βρεθή, είτε στον γάμο, είτε στον μοναχισμό, θά είναι επιτυχημένος».
«Νά προτιμούμε τίς θλίψεις καί νά τίς δεχώμαστε καλύτερα άπό τίς χαρές. Τό πικρό φάρμακο πολλές φορές είναι καλύτερο άπό τό γλυκό, διότι θεραπεύει. Ή πραγματική χαρά γεννιέται άπό τόν πόνο».
«Εκείνο πού εμποδίζει τόν άνθρωπο στην προκοπή του στά πνευματικά είναι ότι δέν δουλεύει τό μυαλό του σέ ό,τι τόν ωφελεί πνευματικά άλλα σέ άλλα πράγματα».
«Πρέπει νά μπή μέσα μας ό πόνος γιά τήν σύγχρονη κατάσταση γιά νά μπορέσουμε νά κάνουμε καρδιακή προσευχή».
«Σήμερα ήρθε ή εποχή νά διαχωρισθούν τά πρόβατα άπό τά ερίφια, οί πιστοί άπό τους απίστους. Αργότερα θά 'ρθεΐ καιρός πού θά δώσουμε εξετάσεις, θά υποστούμε καί διωγμούς γιά τήν πίστη μας, καί τότε θά φανεί τό μπακίρι άπό τό χρυσό».
«Όταν κάποιος στενοχωρήται γιατί υποφέρει γιά τους άλλους, πονά τους άλλους, κάνει τά δικά τους προβλήματα δικά του, τότε αυτός έχει μισθό μάρτυρος.

Γέρων  Παΐσιος ό  Αγιορείτης

Ή χάρις τού Θεού είναι ακριβό πράγμα.

Οι άνθρωποι πού θυσιάζουν τά πάντα πόσο χαριτωμένοι είναι! Ούτε προβλήμα­τα έχουν και Λάμπει τό πρόσωπο τους γιατί έχουν την θεϊκή χαρά συνέχεια».

«Όλη ή βάση τής πνευματικής ζωής είναι νά σκέφτεται τόν άλλον και τόν εαυτό του νά τόν βάζη τελευταίο, νά μήν τόν ύπολογίζη. Όταν έρθουμε στην θέση τού άλλου και τόν καταλάβουμε, τότε συγγενεύουμε μέ τόν Χριστό».

«Ή χάρις τού Θεού είναι ακριβό πράγμα. Γιά νάρθη νά κατοίκηση μέσα στον άνθρωπο, πρέπει νά βρή τόν άνθρωπο νά σύμφωνη κατά Πνεύμα μέ τόν θεό καίό άνθρωπος νά εξάσκηση (εξάντληση) όλο τό ανθρώπινο. Ενώ έμεΐς θέλομε νά έλθη ή θεία χάρις γιά νά μάς άπαλλάξη άπό τις αδυναμίες, χωρίς αγώνα. Γιά νά κατοίκηση στον άνθρωπο τό Άγιο Πνεύμα χρειάζεται πολύ αυταπάρνη­ση, πολύ φιλότιμο, ταπείνωση, αρχοντιά, θυσία. Ή πνευματική ζωή δέν είναι απόλαυση. Ό Χριστός έχει τοποθετήσει τήν μπρίζα, άλλα τά δικά μας καλώδια είναι σκουριασμένα και δέν δέχονται τήν θεία χάρι. Νά ξεσκουριάσουμε τά κα­λώδια, ν' αγωνιστούμε νά γνωρίσουμε τόν εαυτό μας, νά κόψουμε τά πάθη μας, νά αποκτήσουμε τις αρετές και έτσι θά μάς έπισκεφθή ή χάρις τού Θεού». Αύτφ ή δόξα και τό κράτος εις τους αιώνας. Αμήν.

Γέροντας Παίσιος

Απολυτίκιο Αγ. Κυπριανού και Ιουστίνης - 2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ